Van onschatbare waarde
Donderdag 26 januari 2012 / door Marja Hoefsmit
Ooit eens gaf ik een workshop aan middelbare scholieren. Mijn laatste stap was een veld vol berenklauwen die behoorlijk uitdeide en de scholieren vonden dit veld gewelding. Ze kwamen in evenwicht en werden er rustig door. De uitgelatenheid was plots verdwenen en mensen waren even in zichzelf gezonken. Het was zo mooi om te zien en ik denk dat juist die Berenklauwen veel energie gaf aan de scholieren waar ze zo'n behoefte toe hadden.
En toen plots kwam er uit het niets een man op een grasmaaier aan. Hij stoof op het Berenklauwveld af kwam en maaide in één keer alles weg.
Nu moet je weten dat de Berenklauwen een zuur afgeven die voor blaren zorgt. Vooral als de zon er op staat. Dit is de reden dat de gemeente uit voorzorg vele Berenklauwen in de kiem smoren.
Het was ongelooflijk wat er toen gebeurde: er was zoveel kritiek van de scholieren naar deze man toe. Hun rust werd plots verstoord. De leerlingen hadden begrepen welke kracht er uitging van de Berenklauw en ze hadden even mogen voelen wat zo'n grote plant met ze deed. Het gaf hen aarding, waardoor ze makkelijker contact konden maken met de omgeving en ook met zichzelf.
Het enige dat ik aan ze mee kon geven is een herinnering hoe ze daar konden komen en ik denk dat de man op zijn grasmaaier, hoewel het negatief ervaren werd, hen ook geleerd heeft om bewust te worden van de aarding die toen plaats vond. Een Bereklauw is vervelend, moet soms opgeruimd worden, maar is - als je er met respect mee omgaat - ook van onschatbare waarde. En dat is iets wat toen wel duidelijk werd.
