Kitty Janssen
Wie ben ik?
Die vraag heb ik mijzelf mijn hele leven al gesteld. Ben ik de persoon, het karakter dat mijn ouders en mijn familie in mij zagen? Ben ik zoals mijn relaties, vrienden en vriendinnen van toen mij beschreven? Ben ik zoals collega's tegen mij aankeken? Ben ik?
Paranormaal, helderziend, heldervoelend, helderwetend, HSP, oude ziel, overgevoelig, intuïtief, spontaan, het hart op de tong, extrovert, tikkeltje naïef en multi-tasking. Allemaal labels die ik in mijn leven van anderen gekregen heb en soms ook zelf gebruikt heb, om maar uit te leggen wie ik ben, wat ik (aan)voel, voorvoel, zie en ervaar.
Mijn spontaniteit, het snelle inschattings- en empatisch vermogen naast een sterke eigen wil, zorgden ervoor dat ik het in 3D-termen "ver" geschopt heb. Veel opleidingen en cursussen met succes achter de rug en een aardige professionele carrière gehad .Veel gereisd, veel gezien zowel van de wereld om mij heen als in mijzelf.
Ik ben nu 54 jaar en heb mijzelf na een lange weg eindelijk teruggevonden. En wat blijkt sinds we in Frankrijk wonen? Ik hoef niets meer uit te leggen, ik hoef niets meer te verklaren, ik kan mijzelf te zijn. Die vrijheid voelt heerlijk.
Schrijven is een passie geweest toen ik als kind boekjes volschreef aan mijn moeder. Schrijven was mijn nooduitlaatklep in de periode tussen mijn achttiende en zesenveertigste levensjaar.
Mijn passie voor schrijven is weer terug maar dit keer op een heel andere manier. Vanuit een enorm vrijheidsgevoel en de wens om mijn verhalen, gevoelens en ervaringen te delen met anderen.
Kitty Janssen
november 2011
