Communiceren met Thuis

donderdag 11 augustus 2011 / door Jolanda vd Molen



In mijn beleving is de inrichting van je huis een afspiegeling van jezelf. Welke kleuren gebruik je, warm, koud en alles daartussen. Aan welk deel van jou geef jij je energie? Maak je het huiselijk of juist totaal niet? Is het opgeruimd of juist rommelig? Is het netjes terwijl je kasten uitpuilen met overbodige rommel?

Maar niet alleen jouw inrichting zegt iets over jou, ook de rest van het huis, tot de gebreken aan toe.

Dit jaar kocht ik mijn droomhuis van bijna 100 jaar oud. Mijn huis laat me precies zien hoe ik in het leven sta op dit moment, welke patronen er spelen bij mij.

De inrichting die er al was, past als een jas.

Een keuken is de plek waar je zorgt voor goede voeding voor je lichaam, maar ook voor je geest, juist omdat je goed voor je lichaam zorgt.

Mijn keuken is oud, totaal niet mijn kleur, gewoonweg lelijk vind ik, maar het was ook niet belangrijk voor mij hoe het eruit zag en in welke staat het was. Dat maakte mij duidelijk dat ik mijn lichaam, en dus mijzelf, niet belangrijk vond. Mijzelf goed voeden, voor mezelf zorgen, ik kan het nog steeds maar met moeite opbrengen.


Maar vooral de glas-in-lood ramen laten een groot deel van mij zien.

Aan de voorkant heeft het glas zachte pastelkleuren, aan de achterkant harde kleuren. Die ramen waren voor mij het mooiste stukje van mijn huis, maar op een dag begon ik mij een beetje te ergeren aan de verschillen.

Kort erna vertelde ik een vriendin over mijn ramen en zij liet zien wat ze mij wilden vertellen. Aan de buitenwereld (de pastelkleuren aan de straatkant) laat ik mijzelf van mijn mooiste en zachtste kant zien, ik doe of alles goed is, ik ben leuk, lief en aardig. Maar van binnen (de harde kleuren aan de achterkant die bijna niemand ziet) ben ik zo hard en streng, vooral voor mezelf. Ik ben niet goed genoeg, ik voldoe niet aan verwachtingen. Ik ben mezelf maar aan het straffen.

Dat ik mij begon te ergeren aan mijn ramen was voor mij een teken dat ik klaar was om dat patroon te doorbreken. Dat is een heel proces waarin loslaten een hele grote rol speelt. En laat ik daar nu net niet goed in zijn, haha.Maar mijn prachtige ramen herinneren mij er elke dag weer aan dat elk deel van mij er mag zijn, de zachte en de harde kant.

Ik kocht het huis terwijl ik wist dat de totale houten vloer vervangen moet worden. Ik zag daardoor duidelijk dat mijn basis, de manier waarop ik met mezelf omging, anders kon. Het werd tijd om op de fundering (die gelukkig wel goed is, zowel van het huis als van mezelf) een stevige basis aan te leggen waardoor alles gedragen zou kunnen worden.

Als ik dan kijk naar de boodschappen van de keuken en de ramen, weet ik wat ik anders kan doen. En het feit dat mijn vloer pas volgend jaar vervangen gaat worden zegt genoeg over hoe ik handel naar de boodschappen die ik krijg.. niet! Ik ben een ster in uitstellen, haha.

Gelukkig bleek laatst dat het niet zo erg met de vloer is als verwacht, ik zal er niet doorheen zakken. Maar ik greep dat met beide handen aan.. om weer lekker achterover te gaan leunen.

Ik woonde hier nog maar net en ontdekte flinke lekkage, mijn douchewater stroomde naar beneden de woonkamer in. Kort daarna ontdekte ik dat het afvalwater van mijn keuken gewoon onder de grond verdween in plaats van in het riool. Nog niet zo lang geleden ontdekte ik lekkage in mijn tweede slaapkamer en tussen de woonkamer en keuken. Ik werd er gefrustreerd van!

Want ik weet wat het zeggen wil, water stroomt, water is energie, maar bij mij stroomt het dus wel op de verkeerde plaatsen en de verkeerde kant op!

Ik kon daar in eerste instantie niets mee, om wanhopig van te worden. Ik bleef mezelf afvragen wat ik dan toch fout deed, ik bleef boos op mezelf. Nu, door het schrijven van dit stukje, wordt het verhaal dat mijn huis mij vertelt een geheel, begin ik de rode lijn te zien.

De basis, de manier waarop ik met mezelf omga, mag aardser en dus dichterbij mezelf. Ik mag mijzelf meer voeden met mijn energie, in plaats van mezelf af te breken door de energie weg te laten lopen. En vooral mezelf accepteren zoals ik ben, met mijn lichte en donkere kanten.

Denk nu niet dat het alleen maar kommer en kwel is, hoor.

Elke keer als ik naar huis ga, mijn mooie glas-in-lood ramen zie, mijn antieke voordeur open doe en mijn schouw zie bij het binnenkomen, kom ik Thuis. Het huis past werkelijk als een tweede jas.

Gelijk aan mijn groei zal mijn huis veranderen. Een nieuwe keuken waarin ik mij zal voeden, een zenkamer waar ik mezelf kan ontmoeten. En ik weet dat wanneer ik dan terugkijk, ik zal zien dat mijn groei en ontwikkeling zijn af te lezen aan mijn huis.