What Dreams May Come
donderdag 7 april 2011 / door Peter de Boer
Als ik terug denk aan de eerste kennismaking met deze film, dan moet ik altijd glimlachen. Wat een combinatie van uitersten, zowel in de film als in de aanloop naar ons bioscoopbezoek…
Wij hadden twee kaartjes gekregen bij een actie om lege batterijen in te leveren en omdat wij wel fan zijn van Robin Williams, hadden we er erg zin in. Twee dagen voordat wij naar de bioscoop zouden gaan, hoorden we van familie dat zij er ook naar toe waren geweest en de film helemaal niets vonden. Nou ja, wel iets natuurlijk: naar, donker en wat al niet meer.
“Hmm, apart…”
Maar ja, de ene beleving van een film is de andere niet, dus togen wij toch met frisse moed naar de bioscoop.
Het begin van de film leek normaal, maar na een minuut of twee sloeg de kabbelende sfeer om in iets heftigs. Héél heftigs. En dit hield ook nog eens zeker een kwartier aan. “Wat is dit voor film?” dacht ik nog. Ik zat met een brok in mijn keel naar het scherm te kijken. De zaal werd onrustig. Mijn vrouw en ik keken elkaar aan. “Waar gaat dit naar toe?” dachten we ongetwijfeld allebei.
En toen als bij toverslag veranderde de hele film. De beelden werden kleurrijk (prachtige computer graphics), de sfeer werd luchtiger, ja zelfs vrolijk. Het was een switch van het ene eind van het spectrum naar het andere. Gaandeweg de film begon ik te snappen wat de schrijver mij wilde vertellen en begon ik open te staan voor zijn boodschap. Ik begon zelfs te snappen waarom het begin van de film was zoals hij was.
De zaal maakte die gedachtenswitch helaas niet; het bleek vol te zitten met jeugd die ook de kaartjes gratis hadden gekregen en die een komische film van Robin Williams verwacht hadden. En nu dit niet het geval bleek te zijn, begonnen ze hun eigen komische situaties te creëren, met alle onrust van dien. Maar toen er een tweede moment in de film kwam waarop er zo’n switch kwam, grepen velen dit aan om de zaal te verlaten, waardoor de rust terug keerde. Voor ons fijn, want toen konden we tot het einde van de film ongestoord genieten. Want dat is hoe ik terug denk aan de film: wat heb ik genoten! Mijn familie niet, maar dat had met een persoonlijke situatie te maken waar zij net doorheen waren gegaan en dat maakte de film wel heel erg confronterend. Zeer begrijpelijk, maar wij hebben genoten. In de bioscoop. En thuis. Want dit is zo’n film die we per se op DVD wilden hebben.
Voor wie deze film wil gaan zien, heb ik twee tips: Ten eerste: lees niets vooraf over de inhoud en laat je compleet verrassen. (Daarom vertel ik in deze recensie ook niets concreets over de inhoud). En ten tweede: als je het begin heftig vindt…zet toch door. Het blijft niet zo en alles zal later op z’n plaats vallen. Ik hoop dat je net zo geniet als ik van deze prachtige film.
