The Mighty
donderdag 17 november 2011 / door Sabine Cordonnier
Ongelooflijk, maar waar ! Ik had nooit kunnen denken dat een ‘simpel’ ouder (1998) jeugdfilmpje (toevallig naartoe gezapt op een weekdagnamiddag) zo bij mij kon blijven nazinderen.
Het concept op zich is vrij klassiek: Max Cane en zijn buurjongetje Kevin kampen allebei met een gebrek. De één is reusachtig, lomp en een beetje dom, de ander is kreupel, heeft een bochel en is slim. Om de dagelijkse beschimpingen wat dragelijker te maken, trekken ze zich samen terug in een fantasiewereld, waarin Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel de dienst uitmaken.
Twee weken lang bleven zowel Max als Kevin in mijn hoofd rond sluimeren. Ik kon niet bedenken waarom dit zo bleef ‘plakken’. Op één of andere manier legde ik een link met een totaal andere film die ik zag toen ik een jaar of 15 was. Vraag me niet wat de titel was of welke acteurs meespeelden…
Ik herinner me wel de moed van een energieke moeder, die haar autistische kleuterzoon zo goed mogelijk hielp open bloeien. Ik zie nog voor me hoe ze kleine stapjes vooruit maakten. Ook de ‘terugvallen’, die met heel wat fysiek geweld gepaard gingen, kan ik me zo voor de geest halen.
Ik herhaal : ik was een jaar of 15 en die film gaf me zo’n kracht. Ik “wenste” bijna dat ik ook zo’n kind “kreeg”, want ik zou er, net als die moeder, met hart en ziel voor zorgen dat mijn jongen zo gelukkig mogelijk zou zijn. En… vele jaren later werd mijn zoon geboren. Rond z’n vierde jaar kregen mijn man en ik de definitieve diagnose : autisme.
En neen, het is niet gegaan zoals in de film. Ik heb “tijd” nodig gehad om te herkennen, te erkennen en te aanvaarden. Mijn verzet had zich diep van binnen vastgezet en slechts beetje per beetje heb ik dit kunnen ‘losweken’.
Maar waarom voelde ik zo’n band tussen ‘The Mighty’ en ‘die vroegere film’ ?
Toen werd het mij duidelijk : als je ‘anders’ bent dan anderen (ps bedenking : zijn we niet allemaal ‘anders’ dan anderen) heb je twee keuzes: ofwel wentel je jezelf in zelfmedelijden en blijf je bij de pakken zitten? Met andere woorden: alle tegenslagen in je leven zijn ‘de schuld’ van dat ‘anders zijn’. Ofwel aanvaard je je volledige zelf en haal je daar kracht uit om je leven ten volle te leven.
Mijn zoon en ik, we kiezen bewust voor het tweede. Daarbij struikelen we af en toe ; ook vallen we een enkele keer ; maar het allerbelangrijkste voor ons is : we blijven steeds weer opstaan… net zoals Max en Kevin uit “The Mighty”.
Sabine
