The Lovely Bones
donderdag 21 april 2011 / door Sabine Cordonnier
We hebben het ons allemaal wel al meerdere keren afgevraagd : “Is er leven na de dood ? Hoe ziet het er dan uit?"
Mijn autistische zoon was negen jaar toen zijn papa plots overleed. Hij stelde de meest praktische vragen zoals : “Rijdt papa in de hemel ook rond met een auto ? Waarom valt die dan niet naar beneden ?”
Een kleine twee jaar geleden stierf mijn 19 jarig nichtje Soraya aan leukemie. Kort erna verscheen er een film in de bioscoop, getiteld “The lovely bones”. Ik had een trailer gezien en wist onmiddellijk : Ik wil die film “ervaren”, samen met mijn zus (de mama van Soraya). Echter, ik had schrik dat de film te pijnlijk zou zijn, dus heb ik hem vooraf alleen bekeken. Twee dagen later zijn we dan nog eens samen gegaan.
De hele film bekeken we door “een bril van verdriet en hoop”, voelende dat Soraya dicht bij ons was. Tegelijkertijd zaten we met zoveel vragen en…. neen… een film geeft geen “antwoorden”.
Een film kan wel helpen bloot leggen wat diep binnenin jezelf verstopt zit, wat zijn weg naar buiten niet vindt omdat de pijn te hartverscheurend is, het verdriet te onmenselijk, de gedachte aan “een toekomst zonder haar” te ondraaglijk.
Deze gevoelens worden ook ervaren door de familie van de 14jarige Susie Salmon, die brutaal wordt vermoord. Vooraleer ze “verder” kan, komt ze in een mooie tussenwereld terecht van waaruit ze haar gezin beschermt en helpt.
Net zoals mijn zus en ik ervaren de personages ongeloof, wanhoop, obsessie, haat…
Echter ook geloof, hoop, loslaten, liefde…
En tenslotte het allerbelangrijkste : het vertrouwen dat alles komt zoals het hoort, dat alles een reden heeft, ook al “zien” we die dikwijls (nog) niet.
Vraag mij niet waarom in Libië zoveel onschuldige oorlogsslachtoffers vallen.
Vraag mij niet waarom in Alphen aan de Rijn toevallige voorbijgangers worden neergeschoten door een 24-jarige wanhopige jongeman bij wie de stoppen zijn doorgeslagen.
Wat ik wel weet is dat er, ook uit dit onverstaanbaar leed, vele mooie dingen zullen groeien.
Deze boodschap is ook duidelijk te voelen in de film, als je ervoor openstaat.
Gaandeweg blijkt dat er in Susies afwezigheid ook een nieuwe kracht schuilt die de breekbare familiebanden opnieuw met elkaar verbindt.
Heb geen schrik, de film is geen aaneenrijging van zweverige en melodramatische scenes. Er is ook plaats voor humor ; een lach IN (niet “EN”) een traan (PS prachtig vertolkt door Susan Sarandon).
En mijn zoon van ondertussen bijna 17? Die ziet het ook nog steeds op “zijn manier”.
Toen na een fikse regenbui de zon door de wolken scheen, glimlachte hij heel gemeend en opgewekt: “Mama, kijk, kijk, papa en Soraya doen hun gordijntjes open”.
