The Boy in the Striped Pyjamas
donderdag 12 mei 2011 / door Sabine Cordonnier
Als kinderen zijn we onbezonnen maar ook “puur”. Ergens op weg naar volwassenheid verliezen we deze “onschuld”, deze “klare, eenduidige, simpele” kijk op het leven. Alles wordt zoveel ingewikkelder gemaakt ; we moeten aan allerlei sociale regels voldoen want zo zit onze maatschappij nu eenmaal in elkaar.
Andere culturen geven andere regels en… dan “botst” het soms, tot in het absurde toe, zoals WOII.
Deze film is veel meer dan “nog maar eens een oorlogsfilm”.
Door de ogen van de 8-jarige Bruno en de 8-jarige Shmuell meebeleven hoe “anders” het nazi-regime door een kind wordt ervaren, zie ik niet als naïef, maar als puur.
Tuurlijk wordt Bruno aan het twijfelen gebracht door zijn nazi-leraar, zijn 2 jaar oudere zus en zijn vader die commandant is van een vernietigingskamp. Toch kiest hij uiteindelijk voor wat zijn hart hem ingeeft : hij blijft trouw aan zichzelf !
Ik denk dat ik op achtjarige leeftijd ook nog grotendeels trouw was aan mezelf. Echter… ook ik werd volwassen en verloor mijn onschuld. Als ik mezelf weer eens aan het verliezen ben, is er gelukkig o.a. mijn autistische zoon die me terug richting mezelf duwt.
Bijvoorbeeld : ik ben mezelf aan het voorbij hollen, prop mijn agenda vol omdat het toch allemaal ‘belangrijke’ dingen zijn die ik wil afwerken (voor mijn werk dit, voor mijn zus dat, tussendoor nog een vriendin helpen en als het kan ook nog wat poetsen enz.)
Zoonlief vraag me op zo’n dag of we een spelletje (lees : een paar uur) kunnen bowlen, kaarten, e.d.
Ik leg uit dat dit nu niet kan.
Hij antwoordt heel droog en gemeend : “jaja, ’t is altijd hetzelfde… als jij mij iets vraagt, moet ik het altijd onmiddellijk doen, maar owee, als ik iets vraag… dan kan het nooit”
(Jullie moesten eens weten wat voor kilometers ik afleg om zoonlief overal naartoe te voeren, hihi).
De woorden “altijd” “onmiddellijk” “nooit” zijn uiteraard superlatieven die in mijn ogen incorrect zijn, maar de boodschap zelf heb ik wel begrepen! : “aan de rem, trekken, Sabine”
Mijn zoon is op zijn ‘bijna 17 jaar’ nog altijd enorm onbezonnen, wat veel ‘zorgen’ met zich meebrengt… Dan heb ik de keuze : draag ik vandaag mijn “zwarte bril” of kies ik voor mijn “roze bril” want… hij is tevens ook nog zo ontzettend ‘puur’. En dat maakt van mij de gelukkigste mama ter wereld!
