Shame

donderdag 11 augustus 2011 / door Peter de Boer

Welke misdragingen van Robbie Williams hebben er toe geleid dat hij uit de succesvolle boy-band Take That werd gezet? Dat was de vraag op de lippen van bijna elke journalist in 1995. En vorig jaar opnieuw; toen werd bekend dat de band weer bij elkaar kwam om en ging touren. Met z’n vijven.

 

 Het conflict ging, zoals bijna alle conflicten, over heel iets anders dan aan de oppervlakte leek: in dit geval over niet serieus genomen worden/voelen. Maar in plaats van daarover te praten, werd er alleen aan symptoombestrijding gedaan, met als gevolg dat Robbie de groep werd uitgezet. Toen een jaar later de hele groep uit elkaar viel en Robbie de enige was die succes bleek te hebben met z’n solo carrière (terwijl iedereen dit juist van Gary had verwacht), was dit nog meer olie op het vuur van het conflict.

  

Hoe zijn ze er nu dan uitgekomen? Nou, eigenlijk heel simpel. Zet beide heren in één kamer: Gary aan de ene kant, Robbie aan de andere kant en de drie andere leden in het midden en laat ze praten. Niet over wat ze van elkaar vinden, maar over wat het conflict met hen heeft gedaan, wat de tijd in de band met hen heeft gedaan. Praten over hun gevoelens dus. Maar toen er voor het eerst ook écht naar elkaar geluisterd werd en er van beide heren erkenning kwam voor die gevoelens van de ander, was er sprake van echte communicatie en ontstond er een basis om op verder te bouwen.
 

Communiceren als middel om conflicten op te lossen dus. Praten alleen is niet voldoende, want dat blijft eenrichtingsverkeer. Maar communiceren dus: praten én luisteren.  Dat praten lukt ons meestal wel. Maar wat als niet niemand luistert…? Is dat niet eeuwig zonde?

 

Robbie Williams & Gary Barlow – Shame

 

Nou, er zijn dus drie versies van dit verhaal: 

de mijne, de jouwe en dan is er nog de waarheid. 

Natuurlijk kunnen we de omstandigheden de schuld geven, 

of onze kindertijd en daarna onze jeugd. 

 

Maar om sentimentele redenen 

wilde ik gewoon dat je mijn pijn voelde. 

Alleen kwam die rechtsomkeer weer bij mij terug  

Ik lees je gedachten en probeerde je te bellen. 

Mijn tranen zouden de Albert Hall kunnen vullen. 

Is dit het geluid van de zoete overgave?

 

Wat vreselijk jammer dat we nooit luisteren. 

Ik heb het je nog via de televisie verteld, 

Maar het enige dat verdween was de prijs die we betaald hebben. 

Mensen brengen een leven lang op deze manier door. 

Oh wat eeuwig zonde.

 

 

Dus hield ik mezelf bezig met iedereen onder de bus te gooien. 

En met jouw poster negentig meter hoog aan de achterzijde van Toys'r'us 

schreef ik een brief in mijn hoofd. 

Maar de woorden waren zo onvriendelijk; 

over een man die ik me niet meer kan herinneren.

 

Ik kan me de redenen waarom niet meer herinneren. 

Ik zal ze destijds heus wel gemeend hebben. 

Is dit het geluid van de zoete overgave?

 

 

Wat vreselijk jammer dat we nooit luisteren. 

Ik heb het je nog via de televisie verteld,

Maar het enige dat verdween was de prijs die we betaald hebben. 

Mensen brengen een leven lang op deze manier door. 

Oh wat eeuwig zonde.

 

 

Woorden komen gemakkelijk, wanneer ze waar zijn. 

Woorden komen gemakkelijk, wanneer ze waar zijn.

 

 

Dus hield ik mezelf bezig met iedereen onder de bus te gooien. 

En met jouw poster negentig meter hoog aan de achterzijde van Toys'r'us 

Nu kunnen we de omstandigheden de schuld geven, 

onze kindertijd en daarna onze jeugd. 

 

Wat vreselijk jammer dat we nooit luisteren. 

Ik heb het je nog via de televisie verteld, 

Maar het enige dat verdween was de prijs die we betaald hebben. 

Mensen brengen een leven lang op deze manier door 

En blijven daar in vast zitten.

 

Mensen brengen een leven lang op deze manier door 

Oh wat eeuwig zonde. 

Wat eeuwig zonde.

Zo eeuwig zonde. 

Wat eeuwig zonde

 

Triest gewoon. 

Echt zonde.