Mona Lisa Smile

donderdag 11 augustus 2011 / door Sabine Cordonnier

Ik ben altijd een ‘haantje-de-voorste’ geweest. Alhans, ik deed heel hard mijn best om die schijn op te houden…  ik schat tot rond mijn dertig jaar. Ik denk dat het rond die leeftijd was dat ik echt begon te praten met… mezelf ;  EN dat ik naar mezelf begon te … LUISTEREN.

Het masker, waar ik me al die jaren veilig achter verborgen had, begon stilaan plaats te maken voor “mijn ware gelaat” ! Ik begon mijn rimpeltjes en littekentjes te koesteren, want zij maakten deel uit van de ‘echte Sabine’.

Mensen veranderen; wat op het ene moment ‘goed’ voelt, lijkt x aantal tijd later soms anders. En… daar is niets mis mee… Daarom vind ik het belangrijk om regelmatig bij mezelf te blijven stilstaan. Om met mezelf te communiceren: “wat past NU, op dit moment, bij MIJ?”. En neen, dit is geen vrijgeleide om er bijvoorbeeld op los te trouwen en te scheiden.

“Trouwen op zich mag geen doel zijn”, dit probeert de docente kunstgeschiedenis Katherine Watson bij te brengen aan haar studentes op een prestigieuze vrouweninstituut in de jaren 50. Haar ‘volwassen’ leerlingen hebben moeite om zich open te stellen voor haar nieuwe ideeën. Maar Katherine is vastberaden : ze kwam niet naar deze school om zich aan te passen maar om een verschil te maken. Echter… ze schopt tegen de schenen van de conservatieve schoolleiding. Zij ervaren het als “de meisjes aanmoedigen om de rol af te wijzen waarvoor ze bestemd zijn”…

Toch slaagt ze er uiteindelijk in om haar studentes met zichzelf te doen communiceren , om ze voor zichzelf te laten uitmaken wat ze belangrijk vinden (ook al strookt dit niet met Katherines visie) ; en meer zelfs… ‘haar meisjes’ doen haar inzien dat ook Katherine zelf NU OPNIEUW eerlijk met zichzelf moet communiceren zodat ze de juiste keuze kan maken voor haar nabije toekomt.

En ik … ik doe dat ook, elke dag opnieuw.

Sabine