I am Sam
donderdag 20 oktober 2011 / door Sabine Cordonnier
Is het ethisch verantwoord dat ‘volwassen geestelijk gehandicapten’ kinderen krijgen? Mijn eerste reactie hierop is een duidelijk geformuleerde: “neen !”
Als mama van een autistische zoon van 17 jaar is dit item voor mij héél reëel. Mijn zoon is al enkele jaren intens bezig met het thema 'een lief hebben, trouwen en kinderen krijgen'. Neem van mij aan: dit gaat gepaard met veel ups en downs; zowel voor hem als voor mij. Toen twee jaar geleden een meisje van 15 jaar mijn zoon sms-te dat hij diende te stoppen met sms-en, omdat ze anders bij de politie een klacht wegens stalking zou indienen, werd ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt: het begrip ‘partner-relatie’ ziet er bij mij zoon anders uit dan bij de meerderheid onder ons. (À propos, ik neem het meisje in kwestie niets kwalijk, integendeel; als zij duidelijk laat blijken dat ze geen relatie wil en mijn jongen stuurt op 10 minuten 20 sms-jes…euh… begrijp je ?)
Dus als jij mij nogmaals vraagt : “Is het ethisch verantwoord dat ‘volwassen geestelijk gehandicapten’ kinderen krijgen?” antwoord ik terug met volle overtuiging “neen !” Hoe kun je iemand, die nog niet voor zichzelf kan zorgen, ouder laten zijn ???
In de film “I am Sam” zien we de andere kant van de medaille. Sam, een volwassene met een geestelijk vermogen van een 7-jarige, zorgt vanaf zijn dochtertjes (Lucy ) geboorte voor haar, met hulp van een buurvrouw en zijn begripvolle werkgever. Echter, op haar zevende verjaardag loopt het mis. Een welzijnsorganisatie (hartverscheurend maar toch begrijpelijk vind ik) grijpt in en Lucy wordt weggehaald bij haar vader. De rest kun je al raden… er volgt een proces. Zijn advocate weet niet hoe ze Sam moet benoemen :” iemand met een handicap, achterstand, zwakbegaafd?”... Zijn repliek hierop is heel eenvoudig : “Noem me gewoon Sam”. En dat is de essentie van de hele film : maak het niet ingewikkelder dan dat het is!
Maak IK de dingen nu ingewikkelder dan dat ze zijn ? Ik weet het niet…, maar het heeft mij wel aan het denken gezet :
“Hoe kunnen we zo anders zijn en ons toch zo gelijk voelen?”
“Hoe kunnen we ons zo anders voelen en toch hetzelfde zijn?”
Wat maakt iemand een “goede” ouder? Consequent zijn, geduld hebben, luisteren en… vooral liefde. En weet je : een beperkt intellect beïnvloedt iemands vermogen tot liefhebben niet.
Indien jij mij nu zou vragen : “Is het ethisch verantwoord dat ‘volwassen geestelijk gehandicapten’ kinderen krijgen?”…. Mijn vorige superduidelijke “neen” heeft plaats gemaakt voor een “ik weet het niet”… Ik zou graag volmondig “ja” willen antwoorden, echter… in realiteit zie ik het (nog) niet echt haalbaar voor mijn zoon.
En mijn zoon zelf ? Die krijgt ondertussen extra hulp van een thuisbegeleider die hem helpt om het begrip ‘partner-relatie’ iets duidelijker te krijgen. Hij kijkt steeds uit naar deze ‘werkmomenten’ en ik… ik ook…
Sabine
PS De film is doorspekt met muziek en anekdotes van The Beatles… mooi meegenomen, vind ik…
