Hasta la Vista
donderdag 26 januari 2012 / door Sabine Cordonnier
Na een aantal maanden van wikken en wegen heb ik eindelijk de knoop doorgehakt: mijn zoon gaat over een paar dagen naar een andere school. Zijn huidige school ben ik enorm dankbaar voor hun zes jaren van inzet en liefde om zoonlief zo goed mogelijk te begeleiden. Echter… we zijn op het punt gekomen dat deze school op dit moment niet meer de juiste voorbereiding kan geven die mijn zoon nodig heeft.
De maandenlange aanloop naar deze beslissing heeft mijn zoon meer stress gegeven dan ik doorhad. De laatste tijd waren zelfs de pretlichtjes uit zijn ogen verdwenen en dat heeft me het één en ander doen inzien.
Vorige week hebben we een kort bezoekje gebracht aan zijn ‘nieuwe’ school en sindsdien heb ik ‘de echte Giel’ terug : hij maakt weer volop grapjes (euh… meestal is hij de enige die ze snapt) en hij brult weer vrolijk mee met de radio (euh… zo vals als een kat) en ik vind dat zàààlig. Hij heeft ingezien dat deze school geen ‘stap achteruit’ is, maar een ‘stap vooruit’ naar zijn toekomst.
Toen mijn man en ik achttien jaar besloten om voor een kindje te gaan, had ik uiteraard ook een aantal verwachtingen van deze toekomstige ouder-kind relatie. Deze “voorspelling” van mij was allesbehalve realistisch en toch… alhoewel de invulling van mijn verwachtingen totaal anders zijn verlopen dan verwacht, het oorspronkelijk doel om mijn kind te begeleiden tot een ‘gelukkig persoon’ is nog steeds dezelfde gebleven. Ik ben er echter ook achter gekomen dat het een illusie is om te hopen dat ‘iemand anders’ (mijn man, mijn kind, mijn moeder, mijn vader, mijn vriendinnen…) me kan geven wat ik denk te missen. Met vallen en opstaan heb ik geleerd dat mijn kind niet ‘verantwoordelijk’ is voor mijn geluk. Dit mag ik niet verwachten.
In de Belgische film ‘Hasta la vista’ hebben drie gehandicapte vrienden zich tot doel gesteld om ontmaagd te worden, als het even kan in Spanje. Niet eenvoudig als je bedenkt dat Philippe zo goed als volledig verlamd is, Lars is door een tumor vanaf zijn middel verlamd en de iets oudere Jozef bijna blind… Het drietal slaagt erin om hun ouders te overtuigen dat er niets kan mislopen tijdens hun zo gezegde ‘wijnreis’ (= hun alibi) omdat ze in goede handen zijn bij een begeleider/verpleger die al ettelijke reizen ondernam met gehandicapten. Tot het noodlot toeslaat : Lars krijgt een nieuwe aanval en zijn ouders verbieden hem de reis te ondernemen… Ook de andere ouders verwachten dat de drie inzien dat de reis te hoog gegrepen is. Echter, het trio is niet van plan om hun droom op te geven. Wetende dat hun ouders niet akkoord gaan en dat ze hen hiermee zullen kwetsen, kiezen ze er toch voor om hun eigen verwachtingen in te lossen. Ze vertrekken stiekem op reis.
De humor in deze film is waarachtig, de dramatiek nooit geforceerd. Het evenwicht tussen lach en traan maakt van “Hasta La Vista” veel meer dan zomaar een prent over gehandicapten op zoek naar seks. Het is een film over zelfontdekking en zelf-appreciatie. Is dit niet de ultieme verwachting van een mensenleven ?
Sabine
