Entre les murs
donderdag 6 oktober 2011 / door Sabine Cordonnier
Onlangs zei iemand terloops tegen mij : “Amai, jij hebt ook niet veel geduld”… Ik dacht even na : “Geduld, hm hm ; als ik mij iets wil veroorloven heb ik het liever gisteren dan vandaag, haha, dus yep, op dat vlak heb ik inderdaad niet veel geduld”. ’s Avonds voor het slapen gaan, dacht ik hier verder over na… Wat is “geduld” ? “Geduld” betekent toch meer dan “kunnen wachten op iets”… ?
Ik geef les aan jongeren tussen 15 en 18 jaar met “emotionele en/of gedragsproblemen”. Zo luidt aldus de “officiële term”. Persoonlijk vind ik dit een zwaar beladen en negatief etiket, alhoewel je bij deze omschrijving misschien wel een duidelijk visueel beeld krijgt van hoe het er bij ons op school aan toe gaat. Desondanks blijf ik het een “verkeerde” term vinden. Ik ervaar ‘mijn jongens’ meer als jongeren met “sociaal-emotionele kwetsuren”. De meesten hebben een zwaar verleden. Zowel thuis als op vroegere scholen zijn ze keer op keer opnieuw zodanig gekwetst dat ze niet meer in staat zijn om een vertrouwensvolle relatie met leeftijdsgenoten en/of volwassenen te kunnen aangaan. De politie “bezoekt” regelmatig onze school ; wekelijks worden er leerlingen geschorst omdat hun gedrag ontoelaatbaar is. Inderdaad, ‘mijn jongens’ zijn geen doetjes, geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. Echter ook zij hebben recht op onderwijs, opvoeding, medeleven, vertrouwen… Ook zij hebben het fundamenteel recht op mijn onvoorwaardelijke liefde, steun en vooral …op mijn eindeloos “geduld” !!!
Wil je eens komen meebeleven hoe het schoolleven er bij mij op school uitziet ? Dan is de film “Entre les murs” een schitterend referentiepunt. Deze Franse film schetst een realistisch beeld van een multiculturele, gedemotiveerde groep hangjongeren. In deze klas wordt niets bereikt door hard met de hand op de tafel te bonken of door je stem schor te krijsen. Terecht wordt deze film omschreven als “een grotendeels geïmproviseerd docudrama”. De kinderen zijn amateurs en spelen zichzelf, net als de sympathieke leraar Francois Begadea. Door de realistische inslag werkt de film overtuigend en aangrijpend.
Zowel in de film, als bij mij op school, vraagt lesgeven in het BuSO (buitengewoon secundair onderwijs = Vlaamse benaming) emotioneel veel van een leerkracht. Echter als de leerlingen voelen dat je echt om hen geeft, dan krijg je zoveel vriendschap en zelfs liefde terug.
Hoe ik dit bij “mijn jongens” bereik ? Zoals ik hierboven al aangaf : met heel veel liefde, vertrouwen, doorzetting, kracht en …. geduld… emmers vol geduld…
Sabine
