And When Did You Last See Your Father?
donderdag 25 augustus 2011 / door Sabine Cordonnier
Toen ik een hele tijd geleden één week thuis bleef van het werk omdat ik me psychisch niet goed in mijn vel voelde, had ik nooit kunnen voorspellen dat ik uiteindelijk zes maanden werkonbekwaam zou zijn door een aanzienlijke depressie. Ik kon die ziekte niet aanvaarden. Erger nog, ik veroordeelde mezelf, omdat ik zo zwak was om “eraan toe te geven”… Ik kon onmogelijk accepteren dat die depressie op dat moment eigenlijk een deel van mezelf was; hierdoor raakte ik steeds dieper in de put. Met heel veel vallen en opstaan ben ik mijn spirituele reis begonnen op weg naar… genezing. Die begon met de allereerste en tegelijkertijd ook de moeilijkste stap: “acceptatie”. Eindelijk vond ik rust, pas nu kon mijn heling beginnen.
Of het nu gaat om ziekte of familiale relaties : “aanvaarding is uiteindelijk niets anders dan openstaan voor verandering”…
In de film “And when did you last see your father” lukt het de veertiger Blake nog steeds niet om zijn vader als mens te accepteren, ook niet als die op zijn sterfbed ligt. Hij focust zich op zijn vaders ‘ogenschijnlijke’ tekortkomingen. De soms humoristische, soms ontroerende herinneringen blijven doorspekt met Blakes verzet, boosheid en zelfs haat. Pas na de begrafenis kan Blake accepteren dat ouders niet perfect hoeven te zijn. Hierdoor verandert de relatie tussen Blake en zijn vader over de dood heen, van puberale kritiek en adolescente twijfel in volwassen aanvaarding. Dit brengt hem de rust waarnaar hij op zoek is.
En jij, sta jij open voor verandering of wil je enkel dat alles loopt zoals jij het wil ?
Blijf je hangen in boosheid, verzet, apathie of kies je voor acceptatie ?
Sabine
