Je kunt je leven helen
donderdag 25 augustus 2011 / door SYL
Eén van mijn grootste acceptatie-uitdagingen lagen en liggen op het fysieke gebied. Het principe dat iedere fysieke 'kwaal' mij iets duidelijk wilde maken - wat het thema van dit boek is - was achteraf gezien een enorm groot handvat om op een andere manier naar mijn lichamelijke klachten te kijken.
Achteraf gezien, ja. Het duurde even voordat ik het inzicht daadwerkelijk kon adopteren, want de stap van 'slachtoffer zijn van een ziekte' naar 'verantwoordelijkheid nemen voor de boodschap van de ziekte' is enorm groot. Die neem je niet zomaar. Althans, mij lukte dat in ieder geval niet. Was het dan mijn eigen schuld dat ik de Ziekte van Hashimoto kreeg?
Gelukkig ontdekte ik redelijk snel dat verantwoordelijkheid en schuld twee totaal verschillende dingen zijn. Om te kunnen spreken van schuld, moet er sprake zijn van opzet. En nee, ik had mezelf niet opzettelijk ziek gemaakt, dus die kon ik schrappen.
Toen ik dáár eenmaal overheen kon stappen, merkte ik dat het ontdekken van de boodschap juist heel bevrijdend werkte. Ik was er allang van overtuigd dat alles een reden had - mijn ziekte dus ook - maar door de boodschap van de ziekte te ontdekken, viel alles nog meer op z'n plek. (Een deel van mijn verhaal lees je HIER)
En Louise Hay en dit boek 'Je kunt je leven helen' heeft me hierbij zeer regelmatig 'op het juiste pad gezet'. Door de verklaringenlijst, achterin het boek, kon ik snel herleiden wat een bepaalde pijn of beperking me wilde vertellen, waardoor ik meer begrip kon opbrengen voor mijn lichaam. Vaak voelde ik me immers door dat lichaam in de steek gelaten, maar nu begreep ik dat ze een belangrijke boodschapper is en dat we beter functioneren als we samenwerken.
Waarom veel boodschappen voor mij via fysieke uitdagingen komen, weet ik niet. En nee, ik ben er ook niet blij mee. Ik zou ook wel eens een week willen ervaren waarin ik bruisend van energie kon doen wat ik wilde, zonder pijn waar dan ook. Hemels lijkt me dat.
Maar vooralsnog is dat niet zo en dat kan ik - op goede dagen - redelijk accepteren. Vooral door te beseffen dat het geen straf is. Geen beperking, zelfs. Het is mijn persoonlijke zoektocht naar balans.
Syl
