De dansende Woe-Li meesters
donderdag 17 maart 2011 / door Peter de Boer
Het is al weer ruim dertig jaar geleden dat dit boek op mijn pad kwam. Gebracht werd eigenlijk, door mijn toenmalige docent scheikunde Corné de Jonge. Ik zat als dertien jarig jongentje op het gymnasium, zeer geïnteresseerd om te leren hoe de wereld in elkaar stak. Vooral de wetenschap sprak mij aan: zo goed mogelijk kijken naar wat er om je heen gebeurt, dit proberen te begrijpen en in formules beschrijven, zodat je de volgende keer precies kunt voorspellen hoe iets zal gaan.
En daar kwam ineens meneer De Jonge die vertelde dat kwantummechanica er vanuit gaat dat het kijken naar een gebeurtenis invloed heeft op deze gebeurtenis! Zie je het voor je? Mijn wereld stond op z’n kop! Het kwam over alsof ik niet beter wist, dat wanneer ik naar een boom kijk, ik een boom zie. Maar dat de kwantummechanica mij nu vertelt dat het misschien wel een boom is…maar doordat dat ik er naar kijk, het nu ineens een bloem is…
Ik snapte er echt helemaal niets van en toen ik hierover met mijn docent in gesprek ging, raadde hij bij dit boek aan: De dansende Woe-Li meesters van Gary Zukav.
In het boek trekt de schrijver op met een wetenschapper die hem probeert uit te leggen waar het in de kwantummechanica om draait. Wat Zukav vervolgens de lezer weer probeert uit te leggen. Ik moet zeggen: dat doet hij verbluffend goed. Voor mij althans. Dat komt waarschijnlijk omdat hij geen wetenschappelijke achtergrond heeft, waardoor het boek niet doordrenkt is met wetenschappelijke termen. Hij legt het echt zo eenvoudig mogelijk uit.
Wat heeft dit met spiritualiteit te maken, zul je je misschien afvragen? Nou, dat zal ik uitleggen.
Ik heb dit boek destijds gelezen vanuit wetenschappelijk oogpunt: ik wilde dit deel van de natuurkunde graag begrijpen. Spiritualiteit was iets waar ik me destijds helemaal niet mee bezig hield. Zo’n twintig jaar later, toen ik mijn eerste schuchtere schreden in de richting van Spiritualiteit zette, kwam ik Zukav weer tegen: in een show van Oprah nota bene. Meteen herinnerde ik zijn eerste boek en kwam weer boven wat ik daarin gelezen had. En toen begonnen allemaal kwartjes te vallen. Andere kwartjes dan toen ik het boek voor het eerst las en ze vielen ook nog eens op andere plaatsen. Ineens zag ik helder hoe wetenschap en filosofie nauwelijks van elkaar verschillen. Net als wetenschap en spiritualiteit. Want waar kennen we dat nog meer van: dat afhankelijk van wie ergens naar kijkt, dit er anders uit ziet? Dat mensen tegelijk naar hetzelfde kunnen kijken, maar iets verschillends zien? Afhankelijk van ieders achtergrond? Precies!
Zonder het te zien, is ruim dertig jaar geleden bij mij het eerste fundament gelegd voor de spiritualiteit in mijn leven. Alleen pas toen ik er twintig jaar later naar keek, was het er ook echt…
