Spiritueel Enzo

“Wanneer je blijft staren naar de plek waar de zon is ondergegaan, zul je hem nooit weer op zien komen” Van wie deze uitspraak komt, heb ik niet kunnen vinden, maar hij spreekt mij enorm aan. Want dit geeft in een notendop aan hoe ik met verlies omga: niet blijven staren naar wat er niet meer is, maar op een gegeven moment mezelf weer omdraaien en richten op de nieuwe dag. En dan kan ik heus wel eens een dagje overslaan omdat ik tijd nodig heb om het verlies te verwerken, maar altijd weer draai ik me uiteindelijk om en richt me op de nieuwe dag.

Mijn meest recente verlies is dat van mijn baan. Mijn werkgever heeft besloten een deel van het bedrijf te verkopen. Dat deel waar ik werkte dus. En de koper heeft besloten dat ze de werkzaamheden met minder mensen konden doen en in ieder geval zonder onze afdeling. Dus sinds 1 juni dit jaar heb ik feitelijk geen werk meer. Geen verrassing voor me, want ik had van het begin af aan zien komen welke functies overbodig zouden worden. Maar wel balen, omdat het een beslissing is die iemand anders voor mij genomen heeft. Voelt toch rot.

Nu kon ik twee dingen doen: blijven balen over het verlies van mijn baan en (nog vervelender) mijn collega’s, mijmeren over hoe het had kunnen zijn en degelijke. Maar daar los ik niets mee op.
Of ik kies er voor op zoek te gaan naar de kansen die de situatie mij bieden. En dat is wat ik aan het doen ben. Ik zie het als een kans om het roer eens helemaal om te gooien, het laboratoriumwerk achter me te laten en iets nieuws te zoeken waarin ik weer optimaal tot mijn recht kom. En dat vind ik ondanks alles eng. Het vraagt van mij alle ‘zekerheden’ los te laten en te geloven in mijzelf en mijn kunnen en in het feit dat anderen het ook in mij zullen zien en mij een baan willen aanbieden. Maar ik dóe het wel.

Ik weet dat we niet alles zelf in de hand hebben. Neem nou bijvoorbeeld de zon: wij kunnen niet bepalen wanneer hij op komt; de zon komt wanneer hij komt. Maar als we daar getuige van willen zijn, moeten we wél de goede kant op kijken. Anders zien we hem niet. Het is vergelijkbaar met wat ik mijn collega’s in de Europese Ondernemingsraad vertelde aan het einde van mijn laatste vergadering als voorzitter. Ik vertelde ze dat we aan de vooravond stonden van een onzekere tijd die diverse bedreigingen maar ook kansen in zich verborg. Ik adviseerde ze zich niet blind te staren op de bedreigingen, maar zich te richten op de kansen die er óók waren. Want anders zou er wel eens een enorme kans voor hun neus kunnen staan die ze niet zien, omdat ze zich op de bedreigingen hadden vastgepind.

Doe bij verloren kansen hetzelfde als bij de zon: kijk er naar, maar staar er niet in. Anders wordt je verblind en kun je niet verder. Blijf er niet over mijmeren, maar ga er mee aan de slag.
Mij helpt me dit al vijfenveertig jaar om verder te komen. En ik ben er van overtuigd dat het me ook nu blijft helpen. Dus die baan gaat er gewoon komen. Linksom of rechtsom.
(Interesse in wat ik zoek? Kijk op www.peterdeboer.com. Suggesties zijn uiteraard van harte welkom!)

Queen – Lost opportunity

’s Morgens kijk ik naar de zon

Ik til mijn hoofd op en glimlach voor iedereen
Elke middag zul je me aan het werken vinden
Ik heb mijn nieuwe schoenen aan

Ik moet wel blijven doorgaan
Dat is wat ze zeggen
Elke avond ben ik aan het woelen
En schud ik mijn koortsige voorhoofd
Denkend aan mijn verloren kans

Ja, elke ochtend kijk ik naar de zon.
Ik wordt zo positief van iedereen
Elke middag vind je de
scheuren die er doorheen schijnen
Ze weten wat ik doormaak
Oh ja ze dat weten ze
Elke avond weet me te vinden
De optimist staat achter mij
Aan de slag met mijn verloren kans