De wetten van de mensheid



donderdag 31 mei 2012 / door Maarten Bronkhorst

Wetten van de mensheid creëren afgescheidenheid van de wetten van het leven.

Materialisme en individualisme is wat ze ons daarvoor terug hebben gegeven.

Ik nodig je nu uit te voelen en te kijken.

Naar de schoonheid die er is en wat wij als mensheid kunnen bereiken

 

De vlucht van de buizerd gaat hoog. Zijn zicht komt ver en ziet elk detail. Hij spreidt zijn vleugels en zweeft door de lucht als gedragen door de wind. Alsof zwaartekracht geen invloed heeft op het gebed dat hij uitdraagt. Geen wet kan hem binden en geen macht kan hem zijn vrijheid ontnemen. Het recht om te vliegen en zweven is hem door de bron en zijn voorvaderen gegeven. Dit recht kan niemand hem ontnemen. Hij dient geen belasting te betalen om te mogen vliegen want hij is gewoon.

 

 

Het voelt voor mij zo nu en dan alsof de wetten en regels de mensheid belemmeren, de aarde uitputten en de verbinding met de spirits van de natuur niet versterken. Al vanaf dat ik een klein kind was, had ik de behoefte om te leven in de natuur. Eén te zijn met alles om me heen en in perfecte balans te leven. Ik voelde me verbonden met de dieren, van insecten tot de vogels in de lucht. Ik kwam met allerlei insecten aanzetten bij mijn moeder. Ik liet expres de muizenvallen afgaan, opdat ze er niet in kwamen. Ik aaide bijen en volgde ze van bloem naar bloem. Zij lieten mij de schoonheid zien van elke bloem en ze nodigde mij uit om de prachtige geuren van de bloemen te ruiken. Ze lieten mij stilstaan bij de schoonheid om me heen en me verbonden/gelijkwaardig te voelen met al het leven dat er is.

 

Wetten van de mensheid creëren afgescheidenheid van de wetten van het leven.

Materialisme en individualisme is wat ze ons daarvoor terug hebben gegeven.

Ik nodig je nu uit te voelen en te kijken.

Naar de schoonheid die er is en wat wij als mensheid kunnen bereiken

 

 

De hommel is voor mij het symbool van onwetendheid. Het symbool van ongekende mogelijkheden. Al onze berekeningen, al onze wetten over natuurkunde, ze verdwijnen in het niets door enkel te kijken naar de schoonheid van de hommel. Gracieus vliegt dit logge dier door lucht met zijn prachtige kleuren. Zijn zachte gouden en zwarte haren bedekt met stuifmeel en nectar creëren een kunstwerk waar Karel Appel jaloers op zou zijn. Terwijl ik geniet van zijn schoonheid, drijft hij al jaren wetenschappers tot wanhoop. Deze prachtige hommel heeft een te groot lichaam en te kleine vleugels om te kunnen vliegen volgens onze wetten van aerodynamica. Men haalt nog steeds allerlei theorieën aan om het te verklaren. Voor mij is de hommel elke keer als ik hem zie weer het bewijs dat de natuur geen beperkingen kent. Ik besef dat de natuur geen beperkingen kent in de vorm van wetten zoals ik dat soms heb in mijn denken en handelen. Elke keer als ik dat besef, wordt mijn ego een stukje kleiner en verdwijnt dat god complex waar ik zo snel, als mens, dreig in te schieten.

 

Wetten van de mensheid creëren afgescheidenheid van de wetten van het leven.

Materialisme en individualisme is wat ze ons daarvoor terug hebben gegeven.

Ik nodig je nu uit te voelen en te kijken.

Naar de schoonheid die er is en wat wij als mensheid kunnen bereiken

 

 

Ik bezit een ego net als ieder ander mens. Ik werd ouder en veranderde. Voor lange tijd vergat de lessen die ik kreeg als kind. Ook mijn ego werd gevoed in deze prestatie maatschappij en ik was hard bezig om dit ego tot het grootste en sterkste ego te maken dat er is. Net als ieder ander mens betrapte ik mezelf erop mijn ego te voeden en mezelf daardoor boven andere te plaatsen. Hier liep ik grote passen te maken met mijn grote voeten en lange benen. Mijn borst naar voren en mijn kin omhoog. Trots stappend zonder oog voor de schoonheid om mij heen. Bij elke stap liet ik een voetafdruk achter in de zachte aarde gemaakt van minuscule rotsen.

Het contrast kon niet groter zijn. Stappend door het zand met mijn hoofd in de wolken. Geen oog voor de mieren en andere insecten rond mijn voeten die ik met elke stap verpulverde. Geen oog voor de hommels die om mijn heen vlogen. Geen oog voor de vogels die vlogen in de lucht en hun gezang lieten horen. 
Totdat ik niet verder kon omdat mijn weg versperd werd. Midden op het pad stond een metershoge boom. Ik stopte en keek naar de stam, ik volgde de stam omhoog. Steeds verder en verder omhoog om te kijken of ik de top kon zien. Om het beter te zien ging ik aan de voet van de stam staan en mijn blik volgde wederom de stam omhoog steeds verder en verder en ik voelde mezelf steeds kleiner en kleiner worden. Met elke seconde dat ik daar stond werd mijn ego kleiner. Ik besefte dat deze boom al langer op deze aarde is dan ik. En ik voelde mijn ego weer kleiner worden. Ik besefte dat ik helemaal niet zo groot was. Dat ik enkel maar een klein wezen was met een kort tijdsbestek in de cyclus van moeder aarde. Het was alsof de bliksem insloeg en hier stond ik genageld aan de grond aan de voet van deze boom. Ik voelde alle lessen weer die de natuur mij als kind heeft geleerd. Het voelde alsof ik wortels kreeg diep de aarde in. Ik ervaarde hoe het was om alles aan je voorbij te zien gaan. Ik zag de seizoenen voor mijn ogen veranderen terwijl ik hier stond als toeschouwer. Niet langer de hoofdrol, maar een toeschouwer die tegelijkertijd een bijrolletje had in dit grote toneelstuk. Ik keek naar mijn voeten en zag de mieren lopen die ik eerst niet zag. De hommels die om mij heen danste op de muziek van de vogels in de bomen.

 

Wetten van de mensheid creëren afgescheidenheid van de wetten van het leven.

Materialisme en individualisme is wat ze ons daarvoor terug hebben gegeven.

Ik nodig je nu uit te voelen en te kijken.

Naar de schoonheid die er is en wat wij als mensheid kunnen bereiken