Spiritueel Enzo

Zojuist zag ik een video op YouTube die me heel erg boeide en me aan het denken heeft gezet. Deze video gaat over de effecten van emoties op de menselijke DNA.
Er zijn enkel twee primaire menselijke emoties, namelijk liefde en angst. Alle overige gevoelens die wij in ons dagelijks leven ervaren, zijn gelinkt aan één van deze twee emoties, ofwel het zijn gradaties ervan; gelukkig, wanhopig, jaloers, verliefd, blij, dankbaar, bang, enzovoorts.

Daar wij weten, dat wij mensen slechts een fractie van onze DNA gebruiken - of beter gezegd: alleen een deel ervan actief is om ons te maken tot wat en hoe wij zijn - vroeg ik me na het bekijken van de video af, in hoeverre wij de capaciteiten van onze DNA kunnen vergroten.

Angst veroorzaakt een lage frequentie en zoals wordt aangetoond, activeert deze emotie de DNA enkel op de punten waarop de frequentie op de helix treft. Daarentegen heeft liefde een hoge frequentie waardoor onze DNA helix op veel meer punten wordt geactiveerd.
Wat zouden wij dus met de liefdesfrequentie kunnen bereiken? De meeste hoogsensitieve personen die ik ken, hebben een enorm vermogen en haast onuitputtelijk potentieel liefde in zich, die zij naar de wereld uitdragen. Vergevingsgezindheid en dankbaarheid voor alles dat is, ongeacht fijn of naar, een natuurlijke aanleg voor het gebruik van energieën uit de natuur door het besef van onze verbondenheid met het allesomvattende, zijn kenmerken die ik wijd aan de emotie liefde. Is deze waarneming een resultaat van de verhoogde frequentie en zodoende een versterkte activiteit van de DNA, of juist andersom? Hebben wij door een verhoogde innerlijke frequentie meer sensoren op actief staan? Zijn er daarom mensen met een verhoogde waarneming, die sommigen hoog sensitief benoemen?

Nog niet lang geleden had ik een boeiende nachtelijke lange conversatie met mijn vader, een sensitief mens, die de wereld, de mensen en hun mogelijkheden benaderd vanuit zijn wetenschappelijke achtergrond. Hij is een soort wederhelft van mij, die mijn benadering (meer vanuit de spirituele kennis uit een mij nog steeds onbekende bron) telkens bevestigt. Wij spraken over de DNA en het feit dat alle levensvormen dezelfde DNA bezitten, echter in elk wezen andere delen geactiveerd zijn, waardoor bijvoorbeeld vleermuizen in staat zijn middels ultrageluid hun vliegroute te kunnen bepalen en obstakels kunnen vermijden. Ergens in onze menselijke DNA zou dus deze code voor het uitzenden en ontvangen van ultrageluid aanwezig moeten zijn.

Zou de frequentie van liefde een sleutel kunnen zijn om onze waarnemingscapaciteiten te kunnen vergroten? Of kennis te activeren, die wij niet in ons huidig bestaan hebben opgedaan? Het naderen van natuurrampen kunnen aanvoelen, zoals dieren ons laten zien? Is de verhoging van de universele frequentie een evolutionaire stap naar het verdere blootleggen van vaardigheden, die altijd al in onze DNA aanwezig waren? Een terechte vraag?

Zijn de waarnemingen van mediums een DNA fenomeen, doordat zij sterker zijn doordrongen van de emotie liefde? Misschien komt er een tijd, dat de wetenschap vast gaat stellen, dat onze waarnemingscapaciteit een biologische reden heeft. Net zoals men heeft vastgesteld, dat hoog sensitieve personen een filtermechanisme in hun hersenen missen wat ertoe leidt, dat wij meer of complexer zien, meer voelen en daardoor meer weten, ook al is het opgeslagen in het onderbewuste. Een cognitief fenomeen waarmee ik momenteel worstel. Want zoals de ondertitel van het boek “Hoog sensitieve personen” van Elain Aron terecht benoemd: Hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt?

Het is maar een gedachte. Ik vind telkens het fascinerend hoe wij mensen functioneren en waar onze vaardigheden nog onbenut lijken te zijn. Bekijk de video eens zelf en laat je eigen gedachtes je inspireren.

Nina