Mijn kater als mijn spiegel

Donderdag 27 september 2012 / door Evelien Bos

Soms vraag ik me af hoe het mogelijk is dat bepaalde mensen of dieren op je pad komen op het moment dat je ze zo hard nodig hebt.
Bijna zeven jaar geleden zochten wij een ‘maatje’ voor onze wel erg overheersende Burmese kater, Lurbes. Ik zeg altijd dat wij, vooral in het begin, een mozaïekgezin waren. Je leest wel eens in de damesbladen dat vader en moeder met allebei kinderen uit eerdere relaties een samengesteld gezin vormen, dat bedoel ik ermee.

Marc had twee katten en ik had er twee, dus onwetend van het feit dat je katten eerst aan elkaar moet laten wennen, hebben wij ze gelijk bij elkaar gezet. Het ging niet helemaal naar wens, maar gezien de omstandigheden was het wel heel gezellig.

Toen één van mijn oudere katten ging hemelen, besloten wij om er een kitten bij te plaatsen. Mijn voorkeur ging uit naar een Siamees, maar hoe het precies gekomen is weet ik niet, maar het werd uiteindelijk een Burmees, Lurbes. Een erg leuke kat, maar hij is erg aanwezig en wilde altijd maar spelen met onze toch al wat bejaarde katten die daar niet altijd zin in hadden. Hij miste dus een leeftijdgenootje. Lurbes was inmiddels een jaar of twee toen er weer één van de oudjes het tijdelijke voor het eeuwige verruilde en het leven voor de overgebleven twee werd regelmatig op de proef gesteld.

Op Marktplaats werd op dat moment een rode, aanhankelijke, half Siamese kater aangeboden. In Bergen op Zoom en twee dagen voordat wij een paar dagen naar Londen zouden gaan… we zijn hem toch op gaan halen en hebben daar geen moment spijt van gehad.

Joep kwam, zag en overwon. Nadat Lurbes één dag heeft geblazen en Joep daar op een goede manier mee omging, zijn het vrienden voor het leven geworden. Inmiddels zijn ze allebei ruim zeven jaar, maar ze vliegen nog steeds door het huis als twee jonge, uitgelaten kittens.

Ik heb een reden om Joepie zo uitgebreid voor te stellen, want Joep is mijn spiegel en ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet altijd even blij mee ben. Ik zal het illustreren met een paar voorbeelden.
Eén van mijn slechte eigenschappen is om bijna altijd de reistijd te kort in te schatten. Het gevolg is dat ik me moet haasten. Daar word ik onrustig van en vervolgens gaat Joep voor mijn voeten lopen, ontsnappen, zich verstoppen, op plaatsen gaan zitten waar ik niet bij kan, maar waar hij dus niet mag blijven als ik de deur uitga… en een plezier dat hij dan heeft.

Of als ik niet lekker in mijn vel zit om wat voor een reden dan ook… het heeft altijd te maken met ontevreden zijn en ben hierdoor erg onrustig. Op dat moment gaat Joep klieren… aandacht vragen, jengelen, zaniken, dingen omver gooien, krabben aan de kledingkast, op schoot komen en sabbelen… gewoon lekker stout zijn. Daar helpt geen Moedertje lief aan… tot het moment dat ik accepteer dat de situatie zo is en er dan daadwerkelijk iets aan gaan doen…

Wat ook een heel duidelijk voorbeeld is, is de periodes dat ik slecht slaap. Ik wijt dat regelmatig aan mijn hormonale disbalans door de overgang, maar dan is er niets aan de hand… nee, op momenten dat ik ‘te druk ben in mijn hoofd’, aan het malen ben over van alles en nog wat… dan grijpt Joep de kans en wordt heel, heel vervelend ’s nachts. Het leukste vindt hij het om zich vanaf het bed af te zetten en dan in de boekenkast te springen… en er alles uit te tikken wat los ligt. Het gevolg: ik boos, hij aandacht.

Maar op het moment dat het goed met mij gaat, ik me door het leven laat leiden en geniet van alles wat op mijn pad komt is Joep de allerliefste, rode kater die er is… hij ligt bijvoorbeeld nu lekker te slapen in het mandje aan de kachel en is daar met geen tien paarden uit te krijgen….