''Eigen schuld, dikke bult?''
Donderdag 12 mei 2011 / door SYL
"Ik hoor je vaak zeggen dat we verantwoordelijk zijn voor iedere situatie in ons leven. Dat alles simpelweg het gevolg is van een intentie dat we zelf uitzenden. Ik vind dat lastig te accepteren, want ik kan me niet voorstellen dat iemand de intentie heeft om ziek te worden, om vermoord te worden, om verkracht te worden, om mishandeld te worden, om dierbaren te verliezen en noem maar op...maar als ik je goed begrijp, beweer je dus dat iemand zo'n situatie zelf heeft veroorzaakt? Een kwestie van eigen schuld, dikke bult dus eigenlijk?"
Jouw vraag is voor mij heel herkenbaar. Ik heb jouw weerstand zelf ook ervaren en ik heb jouw vragen ook gesteld. Inmiddels heb ik voor mezelf een aantal antwoorden gevonden, die ik graag met je deel. Niet vanuit de hoop dat je mijn waarheid zult adopteren, maar vanuit de hoop dat mijn antwoorden jou - op welke manier dan ook - weer dichter bij jouw eigen waarheid zullen brengen.
Allereerst wil ik uitleggen dat verantwoordelijkheid niet automatisch hetzelfde is als 'schuld'. Er is alleen sprake van schuld als er een bewuste intentie is om iemand te kwetsen. En zoals je zelf aangeeft: het is heel onwaarschijnlijk dat iemand (bewust) de intentie heeft om ziek te worden, vermoord te worden etc. Dat is dus geen kwestie van schuld. Maar wel van oorzaak en gevolg. Om dat te kunnen accepteren, is het belangrijk om ons aangeleerde oordeel over ziekte, dood en andere ''pijnlijke situaties'' los te laten. Ik doe dat persoonlijk graag vanuit een ''stel dat'' houding.
Stel dat we - voordat we naar aarde kwamen - er voor hebben gekozen om bepaalde menselijke ervaringen op te doen. En niet 'voor de lol', maar om op die manier samen te werken aan de ontwikkeling van 'de mens'. Een soort universeel evolutieproject.
Stel dat 'de dood' geen einde is, maar gewoon een stap van de ene vorm in de andere. Dat het overlijden van iemand geen negatieve gebeurtenis is, maar eigenlijk een geboorte van een nieuwe vorm, een feest. Natuurlijk blijven de nabestaanden achter met een enorme leegte - en dat is heel pijnlijk - maar het creëren van een ''nieuw normaal'', het opvullen van die leegte, kan juist weer enorm veel nieuwe mogelijkheden openen.
Stel dat we in staat zouden zijn om alle situaties, die we nu als ''pijnlijk'', ''vervelend'', ''verschrikkelijk'' en ''negatief'' ervaren, zouden kunnen benaderen als nieuwe uitdagingen...
Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat je op zo'n moment dus echt de wet van oorzaak en gevolg kunt gaan begrijpen. Laten we mijn ziekte van Hashimoto even als concreet voorbeeld nemen. Bij deze schildklieraandoening herkende mijn lichaam mijn schildklier ''opeens'' niet meer als lichaamseigen en zette alle middelen in om die schildklier dus af te stoten. Een soort burgeroorlog in m'n keel, zeg maar.
En zodra de schildklier minder gaat doen, slaat in principe het hele lichaam op tilt. En dat heb ik dus gemerkt. Dus het duurde even voordat ik bereid was om die ziekte te gaan zien als een uitdaging, in plaats van een beperking.
Maar op het moment dat ik het als een uitdaging ging zien, het ging benaderen vanuit de wet van oorzaak en gevolg en ging onderzoeken wat die ziekte mij wilde vertellen (wat had ik uitgezonden om dit op m'n pad te krijgen?) ontdekte ik dat een heleboel emoties er van mij eigenlijk niet mochten zijn. Emoties als woede, haat, afkeer en noem maar op, behandelde ik in principe als 'niet lichaamseigen'. Ik ontkende ze als een deel van mij. En dat kreeg ik weerspiegeld in de ziekte.
Inmiddels ben ik op het punt dat ik veel meer emoties kan accepteren en nee, daarmee is m'n schildklierziekte niet opeens verdwenen. Het blijft een aandachtspunt. Zowel de ziekte als het accepteren van mijn totale zelf.
Al met al draait het antwoord op jouw vragen dus om vertrouwen. Het vertrouwen dat alles uiteindelijk een samenwerking is en dat we - bewust en onbewust - alle processen zelf in werking hebben gezet.
Vervolgens kun je daarmee weer twee kanten op (want het hele Universele Evolutieproject draait om het bewust maken van keuzes en daar vervolgens uit handelen): je kunt de wet van oorzaak en gevolg gaan zien als een ''afstraffing'' en je kunt het zien als ''een hulpmiddel'' om je leven vorm te geven zoals jij dat wilt. Want zodra je een situatie op je pad krijgt die jou niet bevalt, kun je - door eerlijk te kijken naar de spiegel in die situatie en jouw intenties die de situatie weerkaatst - jezelf beter leren kennen en vervolgens andere keuzes gaan maken.
En er bestaan geen verkeerde keuzes. Iedere keuze is uiteindelijk groei.
