Loslaten en opnieuw verbinden

Donderdag 27 september 2012 / door Diana Cornelissen

19 augustus was het dan zover, mijn laatste sigaretje gerookt  helemaal alleen achter in onze tuin. Gestopt met roken, om vervolgens nooit meer afhankelijk te zijn van deze toch wel inmiddels trouwe vriend.

Een vriend die de afgelopen 25, 26 jaar altijd bij me was. Bijna nooit vergat ik hem en als ik hem wél vergat, was er paniek in de tent. Ik had alles voor hem over, al was het diep in de nacht. Wat hebben we veel gedeeld samen. We hebben gelachen, we hebben gehuild en steeds was hij er voor me. Hij was goud waard. Letterlijk. Zoveel koste hij me elke dag !

Tjee wat was hij gezellig  op feestjes. Hij gaf me steun als ik bijvoorbeeld een spannend gesprek aan moest gaan of op een uitslag zat te wachten. Hij liet altijd een speciaal luchtje na. Ik herkende hem uit duizenden. Hij kon ook je huisje een blauwe gloed geven zo mooi….Ook de muren en plafonds in ons huis gaf hij een bepaalde sfeer.

Ik kon hem zelfs soms voelen! Hoe mooi is dat ! Als ik bijvoorbeeld een stuk ging rennen of de trap op liep, dan stokte hij vaak mijn adem. Ik was gewoon in ademnood! Soms, heel soms, gaf hij mij van die kleine steekje in mijn hartstreek. Lief hè? Of dan keek ik wel eens in de spiegel en dacht 'tjee, wat kijk ik wit en grauw'. Zo kon hij me dan laten schrikken, goed hè?

Nou als dat dan geen speciale hartsvriend is !

Tot ik  merkte en door ging krijgen dat het tijd was geworden om toch voorgoed afscheid van elkaar te gaan nemen. Afscheid nemen valt niet mee, dat weten we allemaal, maar het slijt met de tijd, zeggen ze ;)
Het is nu precies 5 weken geleden dat  ik hem voor het laatst aangeraakt en gevoeld heb. Toen is hij voorgoed vertrokken uit mijn leven. Ik ben ook heel eerlijk tegen hem geweest  en gezegd: ik wil je NOOIT meer zien !
Ik wilde ook geen vervanger meer voor hem. Dan maar raciaal alles of niets!!

Ja, dan sta je even raar te kijken de volgende dag als je wakker wordt. De eerste uren...ze kruipen voorbij. Ze lijken dagen. Wat een leegte zeg, zonder die vriend!! Pjiewwww.  Je voelt je kaal, je voelt je alleen. Je mist hem, je mist hem enorm, je moet veel aan hem denken. Logische natuurlijk je hebt immers 25 jaar een flinke connectie met elkaar gehad .

En dan ineens, na een paar weekjes voel je een grote opluchting, een soort verlossing, een gevoel van vrijheid en gevoel van meer ruimte. Ja, er komt meer ruimte voor andere dingen. Ik hoef  me  niet meer te verschuilen achter hem . IK  mag nu een stap  naar voren doen!

Hey, dat voelt fijn!! Ik voel me mooier, ik heb meer kleur,  ik voel me prettiger, ik ruik lekkerder, ik kan weer langer rennen, ik voel geen enge steekjes meer, ik voel meer echte emoties. Ik voel me trots, ja echt super trots. Wat heerlijk is dit !!  Ik wilde dit al zo lang ,maar telkens maar uitstellen en niet durven aan te gaan .

Soms moet je gewoon een knoop doorhakken om tot ander inzichten te komen. Totdat de knop bij mij omging en ik echt durfde los te laten en opnieuw een verbinding aan ging met voor mij totaal onbekende dingen. Ik ben uit mijn comfortzone gestapt,  zullen we maar zeggen, om mijn leven radicaal om te gooien. Weg met die ingesleten gewoontes .

En ik kan je één ding zeggen …………………… het voelt echt heerlijk !!

Diana