Geboorte van een herinnering

Donderdag 25 oktober 2012 / door Diana Cornelissen

"Ieder afscheid is de geboorte van een herinnering.”

En dan is het zover!  ik pak de telefoon en ga de dierenarts bellen om een afspraak te maken voor Willie, onze kat. Het kan zo niet langer. De tijd is gekomen om afscheid te gaan nemen van onze liefste kat. Willie , de tenendanser zoals we hem noemden, was onze  laatste kat in de rij van zeven en dan is het toch extra moeilijk.

Het doet gewoon zeer. Je weet dat je er goed aan doet (verstandelijk), je hebt er alles voor gedaan, maar gevoelsmatig wil je hem helemaal nog niet kwijt!
Ik heb altijd gehoopt , de wens gehad, toen we aan huisdieren begonnen dat ze ooit als de tijd daar was zelf zouden overlijden. Je hoort wel eens van die verhalen dat een hond of poesje zelf tijdens zijn slaap overlijdt, omdat de tijd is gekomen.
Maar helaas is dit niet altijd de realiteit en loopt het vaak toch anders dan je zou wensen. Van de zeven katten  hebben wij er bij zes zelf toch de beslissing moeten nemen.

En ik zeg je eerlijk: ik blijf dat lastig vinden, dat jij moet beslissen of het genoeg is geweest. Diep van binnen weet je het dan vaak ook wel, maar toch …
Weer naar de zolder om dat vervoersmandje te gaan pakken, weer die bekende route naar de dierenarts, weer die laatste kus op dat koppie, die reis waar je met een vol mandje naartoe gaat en met een leeg mandje terug komt.
Je voelt pijn, verdriet, gemengde gevoelens van verstand en je hart, een leegte, een groot gemis…Maar  ergens voel je ook dankbaarheid, dankbaar voor al die jaren dat je samen was. En daar moet je je aan vast houden, vind ik. Willie, bedankt dat je al die jaren bij ons was.

Het woord afscheid  past op dit moment helemaal bij het proces waar ik nu in zit. Je hebt afscheid waar je bewust voor kiest en afscheid wat je zult moeten accepteren. Ik ben van een aantal dingen bewust afscheid gaan nemen en dat voelt  echt heel goed en dat maakt me sterk. Het stoppen met roken, het opgeven van oude gewoontes, afscheid nemen van oude spullen in huis, noem maar op.
Volgend jaar zal mijn baan eindigen. Ik heb er toch zo'n dikke twintig jaar gewerkt en ook dit valt weer onder de noemer ‘afscheid’. Alleen zie ik dat afscheid ook als een nieuwe kans. Een kans om nu eens te gaan kijken wat ik echt wil,  een baan waar mijn hart ligt .

Dus afscheid hoeft niet altijd verdrietig of negatief  te zijn, afscheid heeft echt twee kanten.

“Ieder afscheid is de geboorte van een herinnering.”

Diana