Hoofdstuk 6 - Deel 4
De koffie was lekker warm en rustgevend en haar moeder had zelfs speciale koekjes in huis gehaald. Voor het eerst van haar leven was Kelsey te gast bij haar eigen ouders. Het voelde vreemd, maar ook bevrijdend. Op eigen benen.
“Woon je nog steeds bij…hem?”
Over de koppen koffie keek haar vader haar met zijn gebruikelijke scherpte aan. Ze zuchtte even en zei toen kalm: “Ik ben hier niet gekomen om over…hem…te praten,” ze nam een slok koffie en vervolgde: “maar over ons.”
“Maar onze situatie heeft alles te maken met…”
“Dat zie ik dus anders,” onderbrak ze haar vader en realiseerde zich dat dit een primeur was. Hij had het ook duidelijk niet verwacht en snel ging ze verder: “Hij is het lijdend voorwerp, maar jij en ik zijn het onderwerp, pap. Het feit dat jij probeert af te dwingen dat ik doe wat jij vindt dat ik zou moeten doen. Het feit dat jij probeert af te dwingen dat ik voel wat jij voelt. Dáár is het fout gelopen. Mijn kennismaking met Tom is slechts de trigger. Tussen ons zat het al heel lang mis. Dit was de gebeurtenis die dat heel helder heeft gemaakt.”
***
Hij stond op een afstandje mee te kijken en wenste dat zijn zus zijn opgestoken duim kon zien. Ze deed het goed. Eindelijk ging ze in haar eigen kracht staan. Ze begon nu weer te lijken op de Kelsey die hij tijdens zijn tijd op aarde had leren kennen. Een pittige meid die haar mening niet onder stoelen of banken had gestoken. Maar door zijn ongeluk had die Kelsey plaatsgemaakt voor een schim van haar echte karakter. Alles om het verlies zoveel mogelijk te verzachten. En helaas voor Kelsey was zijn vader niet in staat gebleken om dat verlies een plek te geven.
Hij ging even achter hem staan en legde zijn hand op het kalende hoofd van de man die eens zijn vader was. Hij wist dat de man zijn aanraking niet kon voelen. Daar was hij veel te afgesloten voor. Maar het gaf hem zelf troost om toch die connectie te maken. Vervolgens bewoog hij naar de zitplaats van zijn moeder. Daar was hij graag. Ze liet het nooit echt merken, maar hij had het gevoel dat ze zijn aanwezigheid wel bemerkte. Nu ook. Hij ging bij haar staan en ze glimlachte even.
***
“Hoe kun je nou zeggen dat het al heel lang mis tussen ons was? Heeft hij…”
Wederom onderbrak Kelsey haar vader, dit keer door op te springen.
“STOP nou eens met hem overal de schuld van te geven! Neem nou eens verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes! Je kunt je vinger wel blijven wijzen naar andere mensen, maar kijk dan maar eens goed naar die hand…”
Automatisch stak haar vader zijn vinger uit en Kelsey wees naar zijn hand: “Zie je hoe er drie vingers nu weer naar jou wijzen? We hebben allemaal ons aandeel, pap. Jij, ik en ja, ook Tom. Maar ook ma en ook Dennis.”
Ze slikte even. Ze vond het moeilijk om haar overleden broer op zijn verantwoordelijkheid te wijzen, maar het was gewoon een feit. Iedereen had een deel van de verantwoordelijkheid.
“Oh, dus dát is het verhaal…nu is het opeens allemaal de schuld van Dennis zelf!”
Ook haar vader was nu opgestaan en ze stonden dicht tegenover elkaar. Maar dit keer schoof Kelsey niet naar achteren. Ze bleef met opgeheven hoofd haar vader aankijken.
“Nee, ik heb het niet over schuld. Er is alleen sprake van schuld als er een bewuste intentie is om een ander kwaad te doen. En dat was hier niet. Niet bij jou, niet bij mij, niet bij ma, maar ook niet bij Dennis en Tom. Het was een ongeluk, pa. Een on-ge-luk.”
Het nadrukkelijk uitspreken van het woord, had een onverwachte uitwerking op haar vader. Hij zakte in zijn stoel en barstte in snikken uit.
Verbouwereerd ging Kelsey weer zitten, vouwde haar handen in haar schoot en wachtte op wat komen ging. Ook haar moeder bleef roerloos zitten en bekeek haar man alsof ze hem voor het eerst zag.
Kelsey zag haar blik en vroeg zich hardop af: “Is dit de eerste keer dat je huilt, papa?”
Aangezien haar vader niet reageerde, keek ze naar haar moeder en deze knikte bijna onzichtbaar.
Ze aarzelde. Eigenlijk wilde ze niets liever dan haar vader een knuffel geven, maar zou hij haar afwijzen? Ja, dat zou haar kwetsen. Maar haar vader zo te zien huilen zonder hem troost te geven, deed haar óók pijn. Dus ze besloot het risico te nemen, stond op, liep achter zijn stoel en sloeg haar armen om zijn nek. Tot haar opluchting schudde hij haar niet van zich af, maar hij deed ook verder geen toenadering. En toen hij weer iets kalmeerde, besloot Kelsey weer te gaan zitten.
