Hoofdstuk 3 - Deel 3

Het werd al snel duidelijk dat ‘de mannen’ niet sliepen. Integendeel, zelfs. Met krachtige slagen werd de lengte van het zwembad in korte tijd overbrugd en Lisa keek even knipogend naar Kelsey.
“Dát tempo was ik dus niét van plan.”
“Gelukkig”, lachte Kelsey. “Ik ook niet.”
“We hebben ook een bubbelbad waar we…”
Het was duidelijk Lisa zich niet op haar gemak voelde in de directe aanwezigheid van de halfnaakte mannen in het water en ook Kelsey had moeite met deze onverwachte confrontatie. Ze waren echter al ontdekt.
“Kelsey!”
Na slechts enkele armbewegingen dook Tom vlak bij haar op uit het water en ging aan de rand hangen.
“Wat een buitengewoon prettige verrassing…”
De gretige blik die over haar lichaam gleed, maakte haar nog ongemakkelijker. En nu had ze er nog een T-shirt overheen! Hoe kon ze hier in haar badpak…

De aandacht werd even afgeleid door het mannelijke hoofd dat naast Tom opdook.
“Hoi Kelsey…we hebben elkaar nog niet ontmoet…nou ja, ik heb je wel in het restaurant gezien, maar…Ik ben Martin.”
Kelsey zakte even door haar hurken om zijn hand te schudden, maar het viel haar op dat zijn aandacht bijna direct naar de vrouw naast haar ging. Er ging iets smekends van hem uit toen hij Lisa aansprak.
“Goedemorgen Lisa…”
Na een neutraal “goedemorgen, heren…” liep Lisa door naar de stoelen langs het zwembad en gooide haar handdoek over de leuning. Haar “Zijn jullie al klaar met zwemmen?” was een stuk minder neutraal en beide mannen schoten in de lach.
“Lekker subtiel, zus.” Tom hees zich uit het water, maar maakte geen enkele aanstalten om op te staan. Kelsey begon die blik inmiddels te herkennen. Hij zat te provoceren. Alleen dit keer zat hij niet háár uit te dagen, maar waren zijn pijlen gericht op zijn zus.
“Waarom wil je ons weg hebben?”
Niet minder uitdagend keek Lisa haar broer aan.
“Als jij er behoefte aan hebt om de kat op het spek te binden, dan moet je dat vooral doen…” ze keek even snel naar Kelsey en toen Tom haar blik volgde, moest hij met grote tegenzin toegeven dat ze er niet erg op haar gemak uit zag. “…maar volgens mij is dit niet de geschikte setting om bepaalde dingen rustig uit te werken…”

Hoewel het tweede gedeelte van haar opmerking maar half tot Tom doordrong, knikte hij. Met een bijna verontschuldigende glimlach naar Kelsey stond hij nu wel op en liep bijna gehaast naar een stoel waar hij een badstof badjas vanaf pakte en aantrok.
Okay, hij was nu niet meer half naakt, maar nog steeds een indrukwekkende verschijning en Kelsey voelde haar benen trillen toen hij dicht bij haar stilstond en met een vinger zacht over haar wang streek.
“Veel plezier.” Zijn fluistering gaf haar een tinteling in haar rug, maar voordat ze iets kon zeggen, had hij de ruimte al verlaten.

Het drong niet eens tot haar door dat Martin zijn vriend kort daarop volgde en begon pas weer bewust te worden van haar omgeving, toen Lisa haar arm om haar heen sloeg.
“Het is wel intens tussen jullie, hè?” Lisa klopte haar even op haar schouder. “Gaat het weer een beetje?”
Kelsey knikte. Intens. Ja, dat was wel een goed woord.
“Het is…” nee, ze had er nog steeds geen omschrijving voor gevonden en zei dus “…onbeschrijflijk. Zelfs met alles wat er speelt…” Kelsey schudde even haar hoofd, “…je zou toch denken dat er daardoor wel iets van afstand ontstaat ofzo. En die afstand zit er ook wel. In mijn hoofd. Maar op een heel ander niveau is er een aantrekkingskracht die gewoon niet verstandelijk te beredeneren is.”
Lisa knikte, terwijl ze zich rustig in het water liet zakken. “Het is zelfs door buitenstaanders, zoals ik, te voelen. Wat ik gisteren ook al tegen je zei…er is iets tussen jullie…echt héél apart.”

Kelsey had inmiddels haar T-shirt op haar handdoek gelegd en liet met een tevreden zucht haar lichaam aan het warme water wennen. Toen knikte ze.
“Hoe zou jij het omschrijven?” vroeg ze Lisa nieuwsgierig en met langzame slagen gleden ze naast elkaar door het zwembed.
“Hoe zou ik het omschrijven…” peinzend keek Lisa haar even aan, duidelijk haar best doend om het zo goed mogelijk onder woorden te brengen. “Ik weet niet of er een woord voor is, maar ik zie het als een connectie die op één of andere manier is voorbestemd.”
Kelsey zwom even zwijgend verder. Voorbestemd. Aan de ene kant voelde dat juist, maar aan de andere kant gaf haar dat een gevoel dat ze er niets over te vertellen had. Dat ze zelf geen keuzevrijheid had. En daar geloofde ze niet in. Ze vond zelf altijd dat ‘het lot’ een makkelijk excuus was om zelf geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor wat er gebeurde.
Toen ze Lisa dit vertelde, knikte de vrouw begrijpend.
“Maar zo fatalistisch bedoel ik het ook niet, hoor. Natuurlijk heb je altijd een keuze en natuurlijk ben je daar zelf verantwoordelijk voor. Maar ik geloof persoonlijk wél dat we tijdens ons leven bepaalde situaties én bepaalde mensen op ons pad krijgen, die voorbestemd waren. Hoe we daar dan verder mee om gaan, is dan weer aan ons.”
“Hmmm, zo bedoel je dat…” Kelsey pakte de zijkant van het bad vast en bleef even hangen, om rustig na te kunnen denken. Lisa volgde haar voorbeeld en begon zich schijnbaar rustig bezig te houden met beenoefeningen.
“…weet je, ik zie op zich wel dat we bij elkaar gebracht zouden kunnen worden om elkaar te helpen het verlies van Dennis te verwerken…” peinsde Kelsey hardop.
Lisa liet haar benen hangen en keek opzij. Het was duidelijk dat ze twijfelde, dus spoorde Kelsey haar aan: “Kom op…vertel me wat je denkt…”
“Ik denk dat het veel verder gaat…” antwoordde Lisa zacht en haalde even diep adem. “Ik denk dat het ongeluk onder andere bedoeld was om jullie…”
“Nee…” van schrik trok Kelsey zich op de kant en bleef zo zitten. “Wat een vreselijke gedachte…dat Dennis zijn leven heeft moeten opofferen, zodat Tom en ik…”
Ook Lisa tilde haarzelf op het droge en schudde toen haar hoofd. “Zo zie ik dat ook niet. Ik denk dat we dat soort dingen allemaal afspreken, voordat we geboren worden…”
Verbijsterd staarde Kelsey de vrouw aan en deze haastte zich om te zeggen: “daar hoef je het niet mee eens te zijn, natuurlijk. Maar je vroeg om mijn visie en dat is mijn visie.”
“Dus dat zou betekenen dat Dennis zelf zou hebben aangegeven dat Tom hem mocht doodrijden, zodat Tom mij kon ontmoeten…” Kelsey schudde haar hoofd. “Het spijt me, dat wil er bij mij niet in.”
Tot haar verbazing was Lisa het met haar eens. “Dat kan ik me voorstellen. Het heeft mij ook jaren gekost om die gedachte echt vorm te kunnen geven.”
“Maar nu is het iets dat je gelooft?”
“Het gaat zelfs verder”, Lisa glimlachte even, “het is nu iets dat ik bijna zeker weet.”
“Bijna.”
“Ik houd altijd wat ruimte om van gedachten te kunnen veranderen”, grinnikte Lisa en ondanks het zware onderwerp, moest Kelsey ook lachen. Toch was ze er nog niet klaar mee.
“Dus als ik je goed begrijp, dan is het jouw visie dat Dennis vóór zijn geboorte heeft aangegeven dat Tom hem mocht doodrijden.”
Geduldig glimlachte Lisa. “Nee, niet helemaal. Het is mijn visie dat Dennis zelf een aantal dingen wilde ervaren en dat hij daarvoor niet lang op aarde nodig had. En dat wat hij wilde ervaren naadloos aansloot bij wat jouw ouders wilden ervaren, wat jij wilde ervaren, wat Tom wilde ervaren…iedereen die er door geraakt is. Allemaal puzzelstukjes die in dezelfde puzzel passen…”
“Ho even”, Kelsey merkte dat ze boos begon te worden. “Dus nu hebben we er zelf om gevráágd? Is dát wat je zegt?”
“Je gaat tegen die gedachte in verzet, omdat jij het ongeluk van Dennis ervaart als iets heel ergs…”
“Hallo….newsflash….het ís ook heel erg en het wás nog veel erger.” onderbrak Kelsey haar fel.
“…maar iedere situatie heeft altijd twee kanten. Dat houdt de boel in balans. Dus wat je als erg ervaart, kun je ook als leerzaam ervaren.”
Kelsey schudde haar hoofd. “Ik heb dat vaker gehoord, Lisa, en het spijt me…ik kan daar gewoon niets mee. Alsof ik het dan niet meer erg mag vinden dat mijn broer is doodgereden…”

“Dat hoor je mij niet zeggen”, Lisa was nog steeds het toonbeeld van geduld en keek haar zelfs vol genegenheid aan. “Wat ik zeg is dat je al die tijd bezig bent geweest met zijn dood. Met de onrechtvaardigheid ervan. Het is nu elf jaar geleden. Heb je het gevoel dat je je nu beter voelt?” Toen Kelsey zwijgend haar hoofd schudde, ging Lisa op zachte toon verder: “Dat werkt dus niet. Waarom probeer je dan niet een keer wat anders? Ga eens op een rijtje zetten wat je door de dood van Dennis over jezelf hebt geleerd, bijvoorbeeld. Ga eens op je gemak terugdenken aan de leuke momenten die jullie hadden. Richt je energie nu eens op het léven van Dennis en niet op zijn dood…”
Met betraande ogen keek Kelsey haar gesprekspartner aan.
“Het is zó gek…” snikte ze. “Ik voél dat je iets heel belangrijks zegt en een deel van mij juicht over dat plan. Ja! Zijn leven vieren. Ja! Maar een ander deel van mij is woedend. Die wíl helemaal niet vrolijk zijn als ik aan Dennis denk…”
“Dat klopt…” Lisa wreef even zachtjes over haar arm. “Je bent bang dat je Dennis kwijt raakt als je die woede en haat loslaat. Je bent bang dat Dennis zal denken dat je minder van hem houdt, als je stopt met verdriet hebben. Het voelt als verraad als je niet langer furieus bent over het feit dat hij zo jong is verdergegaan.”
Kelsey knikte. “Is dat dan niet zo?”
Lisa keek haar aan. “Vertel jij het mij maar. Ik heb Dennis helaas nooit gekend. Wat zou hij belangrijker vinden…dat jij volop met het leven bezig zou zijn en de jaren dát jullie samen hadden herinnert, of dat jij jezelf begraaft in de onrecht van zijn dood wat uiteindelijk maar een fractie van zijn leven was?”
“Pffff”, Kelsey keek Lisa hoofdschuddend aan. “Hoeveel diploma’s zei je dat je had? Je bent écht goéd.”
Lisa grinnikte even. “Bedank Dennis maar. Door zijn overlijden raakte ik gemotiveerd om me te verdiepen in rouwverwerking. En zo heeft hij in zijn leven én met zijn dood heel veel mensen aangeraakt, lieve Kelsey. Het was niet zinloos.”
Met een diep zucht trok ze Kelsey tegen zich aan, toen deze luid snikkend fluisterde: “maar het doet wel zeer…”
“Ik weet het, lieverd. Ik weet het. Je zit al elf jaar aan die pijn vast te houden. Mag ik je helpen om het los te laten?”
Kelsey maakte zich van haar los om Lisa aan te kunnen kijken.
“Graag.” Ze veegde haar tranen met een beslist gebaar weg. “Genoeg is genoeg. En wie weet…misschien blijkt over een tijdje wel dat het helemaal niet om Tom en mij ging…maar dat jij op mijn pad gebracht moest worden…”
Lachend schudde Lisa haar hoofd. “Laat mijn broer het maar niet horen! En trouwens…waarom kan het niet en/en zijn?”
Kelsey glimlachte. Goede vraag. Waarom kon het niet en/en zijn?
Ze keek naar het water en naar de vrouw naast haar.
“Een intens gesprek voeren én zwemmen gingen in ieder geval niet samen…zullen we nog een paar baantjes trekken?”