Verzetten tegen overgave
Donderdag 17 november 2011 / door Ellen Jacover
Vandaag kreeg ik de rode draad voor deze e-krant toegestuurd. Verzet. En raad eens waar ik net inzit... Juist.Verzet. Ik heb gelijk geschreven dat ik graag een bijdrage wilde leveren, want verzet is voor mij een hele bekende. Wel...voor wie niet.
Waar ikzelf tegenaan loop, is mij verzetten tegen overgave. Er is een nieuw stuk begonnen en ik loop gewoon tegen een brok angst aan.
Voordat ik dit stuk begon, heb ik op schrift al mijn angsten even benoemd en daar zit voor mij de rode draad in van "loslaten".
Loslaten van de controle die ik onbewust wil houden. Het alles in eigen hand houden, het niet willen laten gaan van mijn echte passie voor dit moment. Ik verzet mij tegen een stroom van binnen en lichamelijk uit zich dat dan ook als vasthouden. Met de nodige krampen...kramp-achtig te zijn.
Ik heb er vanmorgen wel heel bewust voor gekozen om er geen drama van te maken.
Ik voel gewoon dat ik geholpen word, juist door dit stuk. Het is vandaag ook 11-11-11. Een dag die in het teken staat van nieuwe energie, van toelaten, van er mogen zijn zoals je helemaal bent.
Deze Nieuwe Energie golf vraagt aan mij (en aan alle anderen) om het oude los te laten. Om toe te staan. Om echt te volgen wat mijn hart me ingeeft.
Universeel gezien is er heel veel aan de gang. Een stuk van collectief bewust-zijn is bezig zich te ontvouwen en iedereen zal daar op haar of zijn manier wat van merken. De neiging om opeens toch iets anders te gaan kiezen, bijvoorbeeld, omdat het oude gewoon niet meer past bij wie je bent en wilt zijn.
Waar ikzelf tegenaan loop, is mij verzetten tegen overgave. Er is een nieuw stuk begonnen en ik loop gewoon tegen een brok angst aan.
Voordat ik dit stuk begon, heb ik op schrift al mijn angsten even benoemd en daar zit voor mij de rode draad in van "loslaten".
Loslaten van de controle die ik onbewust wil houden. Het alles in eigen hand houden, het niet willen laten gaan van mijn echte passie voor dit moment. Ik verzet mij tegen een stroom van binnen en lichamelijk uit zich dat dan ook als vasthouden. Met de nodige krampen...kramp-achtig te zijn.
Ik heb er vanmorgen wel heel bewust voor gekozen om er geen drama van te maken.
Ik voel gewoon dat ik geholpen word, juist door dit stuk. Het is vandaag ook 11-11-11. Een dag die in het teken staat van nieuwe energie, van toelaten, van er mogen zijn zoals je helemaal bent.
Deze Nieuwe Energie golf vraagt aan mij (en aan alle anderen) om het oude los te laten. Om toe te staan. Om echt te volgen wat mijn hart me ingeeft.
Universeel gezien is er heel veel aan de gang. Een stuk van collectief bewust-zijn is bezig zich te ontvouwen en iedereen zal daar op haar of zijn manier wat van merken. De neiging om opeens toch iets anders te gaan kiezen, bijvoorbeeld, omdat het oude gewoon niet meer past bij wie je bent en wilt zijn.
Ik kom ook echt een stuk tegen van een bepaalde afstand houden. Ik heb jarenlang via een forum contact met mensen gehad en dat beviel mij uitstekend. Toen. Dat forum is nu al een tijd weg, maar ik merk dus van mijzelf, dat ik toch ergens die afstand naar anderen in stand loop te houden. Vandaar ook dat schrijven zo sterk naar voren komt!
Schrijven hoe het is, niet het mooie plaatje wat ik graag wil laten zien.
Ik zag opeens ook de rol die mijn Engelse website hierin heeft gespeeld. Dit is mijn meer "leraarrol", waar ik heel lang veel in heb laten zien. Mag er ook helemaal zijn, want ik ben dat ook. Maar ik ben nog veel meer...en die delen...die willen zichzelf laten zien. Op dat bewuste forum voelde ik mij veilig genoeg om veel meer van mijzelf te laten zien en nu is het voor mij echt de tijd om uit mijn hoek te komen. Dit wil ik doen via mijn blog (zie onderstaande banner).
Wat ook weer zo'n mooie was...ik had tot vorige week nog geen tekst voor de bachremedie "Waterviolet". Waterviolet weerspiegelt het hele plaatje van afstand houden door jezelf als het ware een treetje hoger te zetten. Door jezelf als leraar te laten zien...maar niet je eigen onzekerheden. Dan is de balans weg. Wat heel lang gewoon helemaal paste....maar dan in ene merk je..hm..toch wel wat eenzaam daar op die top. Tijd om gewoon mens te zijn, met alles erop en eraan. Ik was zelf heel blij met deze herkenning verleden week!
Ik ben ook blij met de rode draad en blij met mijn verzet, want het heeft mij laten zien dat het oké is om los te laten. Dat het oké is om mijzelf te laten zien in alle facetten van mijzelf. Dit is gewoon een heel boeiend proces! Wat ik graag deel.
Wauw...
Tot de volgende keer allemaal!
Ellen
