Angst? Cherry Plum!
Donderdag 8 september 2011 / door Ellen Jacover
De afgelopen week zat ik behoorlijk in verzet. Ik wou alles anders... niets was zoals ik het wilde. Accepteren was ver te zoeken. Het enige wat ik wou doen was huilen en boos zijn. Waar ik ook volop aan heb toegeven.
Ik keek juist uit naar de dagen dat ik na een drukke zomer met veel (leuk) bezoek even tijd voor mijzelf zou hebben. Wel... laat ik nou juist die dagen hebben uitgekozen om eens goed mijn hart te luchten! Geen idee op dat moment waarom, ik bleef maar huilen en werd om het minste of geringste kwaad. Gewoon boos op alles. Wat doe ik hier en wat heeft het allemaal voor zin :-)
Nu ik erop terugkijk zie ik mijn rode draad weer heel duidelijk...ik wou gewoon niet accepteren hoe het was. Ook heb ik het gevoel dat er veel ondergronds is opgeruimd wat gewoon een weg naar buiten zocht.
Ik had het heel druk gehad, met kinderen en kleinkinderen, en toen iedereen weg was, viel ik in een gat. Ik woon op Mallorca en mijn kinderen wonen in Nederland en dus kan ik niemand zomaar even snel opzoeken. Daardoor kan ik het gevoel hebben dat ik ook heel veel mis in bijvoorbeeld de snelle ontwikkeling van kinderen en kleinkinderen.
Hier wonen is voor ons een bewuste keuze en dit zijn de gevolgen ervan. Wil niet zeggen, dat ik het daar af en toe niet heel moeilijk mee kan hebben, vooral na een intensief bezoek. Dan wil ik het gewoon anders...en niet zoals het is.
Het is echt loslaten. Loslaten ook van de zorgen die kinderen en kleinkinderen met zich mee kunnen brengen. Hun verhalen, hun zorgen, als moeder en oma trek ik mij dat ( heel logisch) ook aan. Het is weer bewust kiezen voor mijzelf en het leven wat ik voor nu heb gekozen. Ik weet ook, op universeel niveau hebben we hier met z’n allen ook voor gekozen. De ervaringen die we hierdoor zo meemaken, die zijn weer van grote waarde.
Ik mag leren steeds weer en meer los te laten en te kiezen voor mijzelf, hoe ik graag leef, zonder schuldgevoelens en/of mij zorgen te maken over de keuzes van anderen. Steeds ook weer kiezen voor vertrouwen.
Vertrouwen dat er echt voor iedereen gezorgd wordt, dat iedereen echt daar is, waar hij of zij wil wezen op dit moment in zijn/haar leven en vooral: dat ook iedereen zelf de kracht heeft om aan te kunnen wat op hun pad komt.
Angst..ik heb het veel gevoeld deze zomer. Bij mijzelf, bij anderen. Angst voor wat er komen gaat, wat er kan gebeuren, angst voor het onbekende..angst dat er iets heel ergs zal gebeuren. Als de angst gaat overheersen kun je daar bijvoorbeeld echt behoorlijk depressief van worden, of onverschillig. Ook zijn veel verslavingen hierop terug te brengen, naar mijn gevoel.
Steeds weer kiezen voor hier en nu. Voor vertrouwen dat alles precies in het juiste ritme gebeurt. Dat de aarde en alles en iedereen die er wonen in een grote omwenteling zitten, wat gewoon heel veel stof doet opwaaien.
Door temidden van dit alles zelf stevig in je schoenen te blijven staan, blijven vertrouwen in wie je bent en dat je het wel zelf doet, maar niet alleen... dat kan helpen de angst geen pootjes meer te geven.
Angst mag er ook zijn..het is niet anders dan een boodschapper. Dat je even weg bent van je kern, wie je werkelijk bent.
Vanuit de bachremedies zijn er verschillende remedies die een bepaalde angst helpen transformeren.
Ik heb voor nu Cherry Plum gekozen.
Cherry Plum is voor de overheerende angst dat er iets erg zal gebeuren. Ik kwam dit bijvoorbeeld goed tegen met mijn kleinzoon hier...twee en een half en wil van alles ondernemen. De angst vloog me de eerste dagen steeds weer om de keel en ik moest echt bewust kiezen dit los te laten. Met een zwembad en lange trap...niet altijd even makkelijk :-)
Maar je kan niet meer doen dan er zijn, je kan niemand behoeden voor de valkuilen in het leven. Ook hier is kiezen voor vertrouwen en je gezonde verstand te gebruiken heel belangrijk.
Natuurlijk, als iemand twee en een half is liggen die grenzen nog heel anders als dat iemand volwassen is, maar het principe blijft, in mijn ogen, hetzelfde.
Na deze zomer heb ik nog veel meer verhalen in me..maar wel...die komen weer een andere keer,
groetjes uit het nog steeds zonnige Mallorca
Ellen
(Bron foto is onbekend)
