Verantwoording afleggen
donderdag 12 mei 2011 / door SYL
Iedere derde woensdag in mei is voor de overheid een belangrijke woensdag, want op deze Verantwoordingsdag dient - zoals de naam al doet vermoeden - verantwoording afgelegd te worden over het financiële reilen en zeilen. Een mooie aanleiding om eens te kijken naar de verantwoordelijkheid in ons eigen leven. In hoeverre ben jij bereid om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw eigen keuzes, om maar iets te noemen. Maar ook: hoe vaak voel jij je verantwoordelijk voor situaties waar je helemaal geen invloed op hebt kunnen uitoefenen? Hoe scherp heb jij voor jezelf waar jouw verantwoordelijkheid stopt en die van de ander begint?
Voor mijzelf is dit laatste echt een enorm lang en moeizaam proces geweest. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen keuzes en handelen heb ik met de paplepel ingegoten gekregen. Dat was dus geen probleem. Maar ik sloeg daar vervolgens enorm in door. Ik had mezelf wijsgemaakt dat het mijn Heilige Missie was om anderen te helpen en ik begon mezelf (en mijn eigen processen) volledig voorbij te lopen om een ander zoveel mogelijk van dienst te kunnen zijn.
Inmiddels heb ik ontdekt dat ik daar echt helemaal niemand een plezier mee doe. Mezelf niet, maar ook de ander niet. Want door de processen van anderen over te (willen) nemen, ontneem je de ander dus de ruimte om dat proces op hun eigen manier en op hun eigen tempo te doorlopen.
Er was mij van verschillende kanten duidelijk gemaakt dat ik dit reddersyndroom moest loslaten, maar ik dacht lange tijd dat de achterkant van die 'redder medaille' onverschilligheid zou zijn. Dat is het niet. Het tegenovergestelde van een reddersyndroom is vertrouwen. Het vertrouwen dat iedereen altijd precies is wie en waar hij of zij moet zijn. Het vertrouwen dat niemand buiten de boot kan vallen (we ZIJN de boot). Het vertrouwen dat de manier waarop die ander zijn of haar processen doorloopt wellicht ANDERS is dan jij het zou doen, maar dat dat niet automatisch beter of slechter hoeft te zijn. En...dat dat de verantwoordelijkheid is van die ander.
We zijn allemaal verantwoordelijk voor ons eigen leven. De keuzes die we maken. De intenties waaruit we handelen. Als je merkt dat je de neiging hebt om een ander verantwoordelijk te maken (of de schuld te geven) van jouw leven, roep jezelf dan eens ter verantwoording. Ga eens eerlijk kijken wat jouw aandeel in het geheel is. Ga een rustig onderzoeken hoe je bepaalde situaties zelf in gang hebt gezet én hoe je dat de volgende keer anders zou kunnen doen.
Verantwoordelijkheid is geen straf. Het is de kracht waarmee je jouw eigen leven vorm kunt geven!
