Onze menselijke ervaring
donderdag 9 juni 2011 / door SYL
We worden er allemaal iedere dag op één of andere manier mee geconfronteerd: vastomlijnde ideeën over wat je wel en niet zou mogen voelen. Over wat je wel en niet zou mogen doen. Over wat je wel en niet zou mogen denken. Vanaf onze kinderjaren ontvangen we van alle kanten beelden van 'hoe het zou moeten' en het is dus niet gek dat we dat soort regels ook de rest van ons leven zoeken en naleven.
Zo leerde ik een jaar of twintig geleden dat het niet spiritueel was om boos te worden, om geld te vragen voor het doorgeven van mijn ervaringen, om jaloers te zijn, om geen klik met sommige mensen te voelen etc. Kort samengevat: als je echt spiritueel bezig wilde zijn, dan moest je boven je 'mens zijn' uitstijgen.
Ik ben dankbaar voor die regels, want door ze na te leven kon ik ervaren hoe ik mezelf aan het beperken was. En dat voelde niet fijn. Sterker nog, ik werd er letterlijk ziek van. De ziekte van Hashimoto was een regelrechte weerspiegeling van mijn handelen: mijn lichaam herkende mijn schildklier niet meer als ''lichaamseigen'' en probeerde de schildklier af te stoten, zoals ik mijn eigen emoties en karaktereigenschappen systematisch had afgewezen.
Dát inzicht heeft me vervolgens enorm geholpen om te ervaren hoe het is aan de andere kant van de medaille. Door te begrijpen dat ik naar aarde ben gekomen om menselijke ervaringen op te doen, ben ik gaan beseffen dat ik in principe mijn doel voorbij loop als ik die menselijke ervaringen probeer te onderdrukken, te negeren, te ontkennen, te verstoppen etc. De sleutel om die menselijke ervaringen toe te laten, was het loslaten van oordeel. Niets is beter of slechter. Ik doe het wellicht anders dan jij het zou doen, maar anders is niet beter of slechter. Jij doet het wellicht anders dan ik het zou doen, maar anders is niet beter of slechter.
Als je dát inzicht echt gaat toepassen, dus er echt uit gaat handelen, dan zul je ervaren welke kracht er onder zit. Acceptatie is een enorme krachtcentrale.
Ben ik nu ook meteen ontzettend blij met iedere menselijke ervaring? Echt niet! Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat we ons hondenkind Dakota moesten laten inslapen. En ik wéét dat we haar het cadeau van de bevrijding hebben gegeven. Ik wéét dat ze niet weg is, maar alleen van vorm veranderd. Ik wéét dat onze connectie nooit weg is. Maar toch ben ik er nog steeds regelmatig heel verdrietig over. En...dat mag. Daar zit misschien het grootste verschil. Ik praat mezelf niet meer aan het nou toch maar eens afgelopen moet zijn met die tranen. Ik praat mezelf niet aan dat ik niet goed/spiritueel bezig ben. Ik praat mezelf niets aan. Ik voel wat ik voel en het mag er zijn.
Betekent natuurlijk niet dat ik ook uit alle emoties besluit te handelen. Dat is niet wat ik bedoel. Maar de eerste stap is het echt ervaren van wat je voelt. Als je jezelf dat toestaat en in staat bent om er niet meteen met oordeel overheen te walsen, zullen die emoties gaan fungeren als wegwijzers. Ze laten bijvoorbeeld zien waar jouw pijnpunten zitten, zodat je die blokkade bij jezelf kunt gaan weghalen. Ze laten je zien waar jouw passie ligt, zodat je jouw eigen kracht kunt gaan ontdekken.
Die menselijke ervaringen...nee, ze zijn niet altijd allemaal even leuk, maar het is wel waar jouw verblijf op aarde om draait. Aan jou de keus: ga je ze echt ervaren of loop je er omheen?
