Met beide benen op de aarde...
donderdag 14 april 2011 / door SYL
De term 'aarden' wordt in de praktijk vaak gebruikt als het tegenovergestelde van 'zweverig'. In veel gevallen zit er aan beide termen ook een oordeel. Zweverig wordt ervaren als ‘niet met beide benen op de grond’ en door te aarden zet je dat dus weer ‘recht’. Maar stel dat je er voor zou kiezen
om ‘zweverig’ even niet te zien als een probleem dat voorkomen of opgelost dient te worden. Laten we zelfs een stapje verder gaan. Stel dat je zweverig als een compliment zou zien. Kijk maar eens naar de vogels. Om te kunnen blijven zweven moet je stabiel en in balans zijn. Sterker nog: je moet over de moed beschikken om de vaste grond onder je voeten los te laten en je over te geven aan krachten die je niet kunt zien - zoals de wind.
Waarmee ik niet wil suggereren dat contact met de aarde, de voeten op de grond, niet belangrijk zou zijn. Integendeel, zelfs. Maar het één is niet beter als het ander. Het gaat – ook hier – om het vinden van een balans. En die balans bereik je – in mijn beleving – niet als je onderdelen van jezelf afwijst.
Echt 'aarden' zie ik persoonlijk dan ook als het maken van de connectie met ONZE aard. Onze kern. De optelsom van alle (tegenstrijdige) facetten die we in ons hebben. Onze kwaliteiten en onze zwakheden. Onze lichtkanten en onze schaduwkanten. De lichte energie en de zware energie. Het omarmen van ons totale Zijn.
En zodra je die totale optelsom kent en accepteert, kun je voor jezelf een balans gaan zoeken in al die eigenschappen, waardoor jouw spirituele kern en jouw aardse ervaringen elkaar gaan verrijken, in plaats van tegenwerken.
