Eén van de termen die – in onze ervaring – het meeste weerstand oproepen is ‘acceptatie’.
Op één of andere manier is ‘acceptatie’ in onze spreektaal synoniem geworden voor ‘goedkeuren’. Dat het accepteren van een bepaalde situatie betekent dat je er vervolgens niets meer aan mag/kunt/wilt doen.
Niets is minder waar.
Accepteren betekent letterlijk: aanvaarden. En als je vervolgens die term in het woordenboek opzoekt, kom je uit op betekenissen als:

zich niet meer verzetten tegen
en
op zich nemen

(Bron: Van Dale)

Acceptatie betekent dus niet dat je alles maar over je heen laat komen, zonder de vinger aan de pols te houden. Acceptatie betekent – ons inziens – dat je beseft dat alles gebeurt om ons te laten groeien en dat je je niet meer verzet tegen ‘hoe het is’. Dat je je niet meer verzet tegen ‘wie jij bent’.

Het besef dat iéder onderdeel van wie jij bent belangrijk is, omdat je daardoor de gelegenheid krijgt om jezelf ‘samen te stellen’. Om uit al die karaktereigenschappen en emoties die we allemaal hebben en kennen, bewust te gaan kiezen aan welke onderdelen we onze energie willen verbinden.

Onze definitie van acceptatie is het besef dat we allemaal een onmisbaar onderdeel van het geheel zijn en dat alles wat er gebeurt ons kan helpen om onze rol in dat geheel te herkennen en erkennen.